1 στους 3 ιδιοκτήτες ακινήτων της τελευταίας 5ετίας οφείλει περισσότερα από την αξία του ακινήτου του! BLOOMBERG
http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20670001&refer=us&sid=a3rsglZgqmTs
Πέμπτη 14 Αυγούστου 2008
Δευτέρα 11 Αυγούστου 2008
SENTIMENT by Tradenews - Δευ Αύγ 11, 2008 11:39 pm
thomass έγραψε:
Σημείωση δικιά μου: 1.Η διαφωνία πλέον διεθνώς, κάποιων ανθρώπων που βλέπουν μακρύτερα, έγκειται στο αν η κρίση θα ξεπεράσει το Great Depression του 1929-1933 ή όχι.
Δεν ξέρω πόσοι ακολουθούν την κατά ριπάς παράθεση, σκοπός είναι να υπάρχει μια γενική ιδέα. Μόλις το Σάββατο, σε άρθρο της Washington Post, παρατίθενται οι εκτεταμένες ανησυχίες ότι η παρουσα κρίση είναι κάτι που σχεδόν δεν έχει ξαναδει ζων άνθρωπος, αφού το μόνο μέτρο σύγκρισης είναι το Great Depression του οικονομικού κραχ του 1929.
Αλλά, όπως αναφέρεται, "τότε δεν υπήρχαν ούτε πιστωτικές κάρτες ούτε μαθητικά/φοιτητικά δάνεια". Κάποια δις επιπλέον επιβάρυνσης... Διαβάζοντας το άρθρο, διαπιστώνεται πόσο βαθιά είναι η κρίση, η ομολογία ότι η φαινομενική "διάσωση" της Bear Stearns απλά συντελέστηκε για να μην καταρρεύσουν άλλες πρωτοκλασσάτες τράπεζες και οικονομικοί οργανισμοί και τέλος, ότι ο μεγαλο-υπουργός οικονομικών Paulson, μετα την δήλωση τραγέλαφο περί της πιο δυνατής παγκόσμιας οικονομίας, έναν χρόνο μετά παραδέχεται ότι η ενίσχυση των μεγαλύτερων χρηματοδοτών ενυπόθηκων δανείων, της Fannie Mae και της Freddie Mac με χρήματα των Αμερικάνων φορολογούμενων, απλά έγινε διότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ.
Και πολλά άλλα, εδώ http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/08/08/AR2008080803415_pf.html
"Credit Crisis Triggers Unprecedented U.S. Response"
Δις δολάρια σαν στραγάλια. Ας το συνηθίσουμε, πλέον.
Κατά τ'άλλα "τα χειρότερα πέρασαν".
Ένα διαρκές SOS. Ένα κραχ που αρχίζει να κάνει σιγά - σιγά θόρυβο.
Η ώρα πλησιάζει που θα γίνει το πρώτο και μόνιμο θέμα, "στα νέα".
Και κάτι τελευταίο. Απέρχεται στο τέλος του χρόνου η "κυβέρνηση Μπους".
Μακράν η πιο αποτυχημένη, διεφθαρμένη, διαπλεκόμενη, ανήθικη, σκανδαλώδης, απάνθρωπη διακυβέρνηση, εν καιρώ ειρήνης, πολλών δεκαετιών τώρα. Παρόλαυτα, με την επίκαιρη κρίση στην Ν. Οσετία, ο Μπους και ο αντιπρόεδρος Τσέϊνι (της Halliburton μεταξύ άλλων), υψώνουν την γροθιά και απειλούν ακόμη. ΔΕΝ τάσσομαι με το μέρος κανενός. Απλά, επεκτείνω τον σχολιασμό. Και δυστυχώς διαπιστώνω: "τίποτα ο κόσμος ακόμα δεν κατάλαβε".
Θα τα λέμε εν καιρώ.
Καλά να περνάτε.
Σημείωση δικιά μου: 1.Η διαφωνία πλέον διεθνώς, κάποιων ανθρώπων που βλέπουν μακρύτερα, έγκειται στο αν η κρίση θα ξεπεράσει το Great Depression του 1929-1933 ή όχι.
Δεν ξέρω πόσοι ακολουθούν την κατά ριπάς παράθεση, σκοπός είναι να υπάρχει μια γενική ιδέα. Μόλις το Σάββατο, σε άρθρο της Washington Post, παρατίθενται οι εκτεταμένες ανησυχίες ότι η παρουσα κρίση είναι κάτι που σχεδόν δεν έχει ξαναδει ζων άνθρωπος, αφού το μόνο μέτρο σύγκρισης είναι το Great Depression του οικονομικού κραχ του 1929.
Αλλά, όπως αναφέρεται, "τότε δεν υπήρχαν ούτε πιστωτικές κάρτες ούτε μαθητικά/φοιτητικά δάνεια". Κάποια δις επιπλέον επιβάρυνσης... Διαβάζοντας το άρθρο, διαπιστώνεται πόσο βαθιά είναι η κρίση, η ομολογία ότι η φαινομενική "διάσωση" της Bear Stearns απλά συντελέστηκε για να μην καταρρεύσουν άλλες πρωτοκλασσάτες τράπεζες και οικονομικοί οργανισμοί και τέλος, ότι ο μεγαλο-υπουργός οικονομικών Paulson, μετα την δήλωση τραγέλαφο περί της πιο δυνατής παγκόσμιας οικονομίας, έναν χρόνο μετά παραδέχεται ότι η ενίσχυση των μεγαλύτερων χρηματοδοτών ενυπόθηκων δανείων, της Fannie Mae και της Freddie Mac με χρήματα των Αμερικάνων φορολογούμενων, απλά έγινε διότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ.
Και πολλά άλλα, εδώ http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/08/08/AR2008080803415_pf.html
"Credit Crisis Triggers Unprecedented U.S. Response"
Δις δολάρια σαν στραγάλια. Ας το συνηθίσουμε, πλέον.
Κατά τ'άλλα "τα χειρότερα πέρασαν".
Ένα διαρκές SOS. Ένα κραχ που αρχίζει να κάνει σιγά - σιγά θόρυβο.
Η ώρα πλησιάζει που θα γίνει το πρώτο και μόνιμο θέμα, "στα νέα".
Και κάτι τελευταίο. Απέρχεται στο τέλος του χρόνου η "κυβέρνηση Μπους".
Μακράν η πιο αποτυχημένη, διεφθαρμένη, διαπλεκόμενη, ανήθικη, σκανδαλώδης, απάνθρωπη διακυβέρνηση, εν καιρώ ειρήνης, πολλών δεκαετιών τώρα. Παρόλαυτα, με την επίκαιρη κρίση στην Ν. Οσετία, ο Μπους και ο αντιπρόεδρος Τσέϊνι (της Halliburton μεταξύ άλλων), υψώνουν την γροθιά και απειλούν ακόμη. ΔΕΝ τάσσομαι με το μέρος κανενός. Απλά, επεκτείνω τον σχολιασμό. Και δυστυχώς διαπιστώνω: "τίποτα ο κόσμος ακόμα δεν κατάλαβε".
Θα τα λέμε εν καιρώ.
Καλά να περνάτε.
Σάββατο 9 Αυγούστου 2008
SENTIMENT by Tradenews - Σαβ Αύγ 09, 2008 2:42 am
Σε συνέχεια των απόψεων του Prechter, ο έτερος διάσημος Ελλιοτικός, ο Glenn Neely, αναφέρει σε τελευταίο newsletter του που έπεσε στα χέρια μου:
"Από τις αρχές του 2008, έχω προειδοποιήσει ότι ο αποπληθωρισμός (Deflation)είναι η νέα κατεύθυνση για την αμερικανική οικονομία. Η σημερινή κατάρρευση του Ευρώ, και το υψηλό 5 μηνών του δολαρίου, είναι μέρος αυτού του μεταλλασσόμενου οικονομικού τοπίου.
Πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε για ένα τόσο ασυνήθιστο και σπάνιο περιβάλλον; Απαλλαγείτε από τα χρέη γρήγορα και κρατήστε το δυνατόν λιγότερα ακίνητα, αυτοκίνητα, συλλεκτικά κ.α. Σε μια περίοδο αποπληθωρισμού, το μόνο πράγμα που θα αυξάνεται σε αξία είναι το ίδιο το δολάριο. Οτιδήποτε άλλο σχετικό, θα απαξιώνεται.
Ένα τέτοιο περιβάλλον είναι το τελευταίο πράγμα που η αμερικανική αγορά ακινήτων έχει ανάγκη. Ο αποπληθωρισμός θα φέρει μαζί του έναν εντελώς νέο γύρο διαγραφών, κατασχέσεων, "αποχωρήσεων" κλπ. Η άνοδος της τιμής του δολαρίου θα αυξήσει (σχετικά) τις τιμές των κατοικιών πολύ περισσότερο από αυτό που θα ήταν δυνατό διαφορετικά, και το οποίο θα θέσει ακόμα περισσότερους ιδιοκτήτες "κάτω από το νερό". Στο τέλος της ύφεσης στην αγορά ακινήτων, το οποία θα είναι χρόνια αργότερα από σήμερα, η αξία των κατοικιών σε ορισμένες περιοχές θα είναι 75% κάτω από τα υψηλά τους!
Τα τελευταία 20-30 χρόνια, οι Αμερικανοί έχουν "πουληθεί" στην ιδέα ότι η "αγορά επί πιστώσει, είναι ο τρόπος για να ζήσεις." Τα"επιπλέον μετρητά" (σ.σ. τα τραπεζικά δάνεια) έχουν δημιουργήσει πολίτες κατάχρεους και κατακλυσμένους από υλικά αντικείμενα (ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είναι το πιο συμφέρον σε μια περίοδο αποπληθωρισμού). Βασισμένη στις σημερινές συνθήκες, η οικονομία των ΗΠΑ οδεύει για ένα περιβάλλον πολύ χειρότερο από ό,τι μετά από το χρηματιστήριο κραχ του 1987, αλλά ευτυχώς δεν είναι τόσο κακό όσο αυτό της Μεγάλης Ύφεσης (τέλη του '20, μέσω της δεκαετίας του 30). Ανεξαρτήτως τι πιστεύετε, τα πράγματα θα γίνουν πολύ, πολύ χειρότερα. Παρακαλούμε να κάνετε ό,τι μπορείτε για να προετοιμαστείτε."
Σημείωση δικιά μου: 1.Η διαφωνία πλέον διεθνώς, κάποιων ανθρώπων που βλέπουν μακρύτερα, έγκειται στο αν η κρίση θα ξεπεράσει το Great Depression του 1929-1933 ή όχι.
2. Όπως βλέπετε, οι εξ Αμερικής κατεξοχήν άνθρωποι των αγορών (και όχι τα φερέφωνα και οι δήθεν γκουρού και αναλυτάδες) δεν συμμερίζονται και τόσο την άποψη περί "κακής Ευρώπης". Η οποία ναι μεν θα πληρώσει τις συνέπειες της εξάρτησης από τις ΗΠΑ και την εξ αυτής προερχόμενη βαθιά παγκόσμια συστημική κρίση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την προκάλεσε. Ε, όχι και δαρμένοι και κερατάδες...
Αυτά τα "νέα" σήμερα.
"Από τις αρχές του 2008, έχω προειδοποιήσει ότι ο αποπληθωρισμός (Deflation)είναι η νέα κατεύθυνση για την αμερικανική οικονομία. Η σημερινή κατάρρευση του Ευρώ, και το υψηλό 5 μηνών του δολαρίου, είναι μέρος αυτού του μεταλλασσόμενου οικονομικού τοπίου.
Πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε για ένα τόσο ασυνήθιστο και σπάνιο περιβάλλον; Απαλλαγείτε από τα χρέη γρήγορα και κρατήστε το δυνατόν λιγότερα ακίνητα, αυτοκίνητα, συλλεκτικά κ.α. Σε μια περίοδο αποπληθωρισμού, το μόνο πράγμα που θα αυξάνεται σε αξία είναι το ίδιο το δολάριο. Οτιδήποτε άλλο σχετικό, θα απαξιώνεται.
Ένα τέτοιο περιβάλλον είναι το τελευταίο πράγμα που η αμερικανική αγορά ακινήτων έχει ανάγκη. Ο αποπληθωρισμός θα φέρει μαζί του έναν εντελώς νέο γύρο διαγραφών, κατασχέσεων, "αποχωρήσεων" κλπ. Η άνοδος της τιμής του δολαρίου θα αυξήσει (σχετικά) τις τιμές των κατοικιών πολύ περισσότερο από αυτό που θα ήταν δυνατό διαφορετικά, και το οποίο θα θέσει ακόμα περισσότερους ιδιοκτήτες "κάτω από το νερό". Στο τέλος της ύφεσης στην αγορά ακινήτων, το οποία θα είναι χρόνια αργότερα από σήμερα, η αξία των κατοικιών σε ορισμένες περιοχές θα είναι 75% κάτω από τα υψηλά τους!
Τα τελευταία 20-30 χρόνια, οι Αμερικανοί έχουν "πουληθεί" στην ιδέα ότι η "αγορά επί πιστώσει, είναι ο τρόπος για να ζήσεις." Τα"επιπλέον μετρητά" (σ.σ. τα τραπεζικά δάνεια) έχουν δημιουργήσει πολίτες κατάχρεους και κατακλυσμένους από υλικά αντικείμενα (ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είναι το πιο συμφέρον σε μια περίοδο αποπληθωρισμού). Βασισμένη στις σημερινές συνθήκες, η οικονομία των ΗΠΑ οδεύει για ένα περιβάλλον πολύ χειρότερο από ό,τι μετά από το χρηματιστήριο κραχ του 1987, αλλά ευτυχώς δεν είναι τόσο κακό όσο αυτό της Μεγάλης Ύφεσης (τέλη του '20, μέσω της δεκαετίας του 30). Ανεξαρτήτως τι πιστεύετε, τα πράγματα θα γίνουν πολύ, πολύ χειρότερα. Παρακαλούμε να κάνετε ό,τι μπορείτε για να προετοιμαστείτε."
Σημείωση δικιά μου: 1.Η διαφωνία πλέον διεθνώς, κάποιων ανθρώπων που βλέπουν μακρύτερα, έγκειται στο αν η κρίση θα ξεπεράσει το Great Depression του 1929-1933 ή όχι.
2. Όπως βλέπετε, οι εξ Αμερικής κατεξοχήν άνθρωποι των αγορών (και όχι τα φερέφωνα και οι δήθεν γκουρού και αναλυτάδες) δεν συμμερίζονται και τόσο την άποψη περί "κακής Ευρώπης". Η οποία ναι μεν θα πληρώσει τις συνέπειες της εξάρτησης από τις ΗΠΑ και την εξ αυτής προερχόμενη βαθιά παγκόσμια συστημική κρίση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την προκάλεσε. Ε, όχι και δαρμένοι και κερατάδες...
Αυτά τα "νέα" σήμερα.
| |
Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008
SENTIMENT by Tradenews - Σαβ Αύγ 02, 2008 7:04 pm
Αντιγράφω από άρθρο της Wall Street Journal της 31/7:
"...liquidity risk is the ultimate killer. Every banking crisis ultimately becomes a liquidity crisis. Northern Rock and Bear Stearns are potent reminders that banking is a confidence game which relies on the willingness of depositors and counterparties to fund highly leveraged balance sheets."
"Η κρίση (/το ρίσκο) της ρευστότητας είναι ο έσχατος θάνατος (/κίνδυνος).
Κάθε τραπεζική κρίση, τελικά καταλήγει σε κρίση ρευστότητας. Η Northern Rock και η Bear Stearns είναι ικανή υπενθύμιση ότι η εμπιστοσύνη, είναι ένα παιχνίδι που βασίζεται στην βούληση των καταθετών και των αντισυμβαλλομένων (βλ. τραπεζών) να χρηματοδοτήσουν ισολογισμούς 'υψηλής δανειακής εγγύησης' " - πιο απλά το σύστημα βασίζεται στην θέληση των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν αναπτυξιακές πρακτικές υψηλού ρίσκου.
Είναι μια άποψη ορθή, την οποία αναπαράγουν, μεταξύ άλλων, οι αρθρογράφοι της εφημερίδας TOM GARSIDE και ANDY KURITZKES στο άρθρο Getting Risk Right εδώ:
http://online.wsj.com/article/SB121745359440998389.html
Πρόκειται, επίσης, για άποψη με εκπληκτικά χαρακτηριστικά ομοιότητας, με αυτήν που ο Bob Prechter, o γνωστός Ελλιοτικός, περιγράφει το 2003 (στην αυγή της κατ' ευφημισμόν "Bull Market") 5 χρόνια πριν, στο βιβλίο του Conqueer The Crash (Κατακτήστε το Κραχ). Έγραφε τότε ο Prechter:
"Tι προκαλεί την μεταστροφή στον αποπληθωρισμό. Η τάση για πιστωτική επέκταση έχει δύο συστατικά: την γενική βούληση για δανεισμό και την γενική δυνατότητα των δανειζομένων να πληρώσουν τόκους και κεφάλαιο.
Αυτά τα συστατικά βασίζονται στην εμπιστοσύνη των ανθρώπων. H ψυχολογική χροιά του αποπληθωρισμού και της ύφεσης δεν μπορεί να μεγαλοποιηθεί. Όταν η κοινωνική τάση, μεταστρέφεται από την αισιοδοξία την απαισιοδοξία, οι δανειστές, οι οφειλέτες, οι παραγωγοί και οι καταναλωτές αλλάζουν τoν βασικό τους προσανατολισμό από την επέκταση στην συντήρηση (ή συρρίκνωση). Καθώς οι δανειστές γίνονται ολοένα και πιο συντηρητικοί, επιβραδύνουν τον δανεισμό τους. Καθώς οι οι οφειλέτες (δανειζόμενοι) γίνονται πιο συντηρητικοί, δανείζονται λιγότερο αν όχι καθόλου. Καθώς οι καταναλωτές γίνονται πιο συντηρητικοί, αποταμιεύουν περισσότερο και ξοδεύουν λιγότερο"*.
Η ομοιότητα προφανής. Η διαφορά είναι ότι το 1ο απόσπασμα είναι ένα άρθρο, ένα σχόλιο της πραγματικότητας, το δε 2ο είναι μια θέση θεωρητική, και μια πρόβλεψη βασισμένη στις αρχές των Socionomics (ας το πούμε Κοινωνική Οικονομία, καταχρηστικά) που πρεσβεύει ο Prechter, 5 χρόνια πριν και σε "αδόκιμη" περίοδο, όπου χτιζόταν ο "νέος ενθουσιασμός" του συστήματος, οι "νέες προοπτικές" του, κλπ, κλπ.
Τόσο το εν λόγω (μάλλον προφητικό) βιβλίο, όσο και η συγκεκριμένη επιστήμη συνιστώνται προς διερεύνηση, αφού δείχνουν με σαφήνεια γεγονότα που καθημερινά επιβεβαιώνεται, πως θα μας απασχολήσουν όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά, έντονα τα επόμενα χρόνια.
____________________
Τελικά αγαπητοί, είμαστε γουρούνια. Ποιοι; Εμείς οι Έλληνες. Όπως και οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί. Τον χαρακτηρισμό αναπαράγει o αρθρογράφος του BussinessWeek Mark Scott , στην ελληνοποιημένη παρόλαυτά έκδοση του περιοδικού μέσω του Capital, εδώ
http://www.capital.gr/businessweek/articles.asp?id=552584
Γράφει ο κύριος:
"Οι βασικοί "υπαίτιοι" πίσω από το φαινόμενο των ανισοτήτων είναι τα μέλη της λεγόμενης ομάδας PIGS (λέξη που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών στα αγγλικά), που δεν είναι άλλη από τις μεσογειακές Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία. Οι οικονομίες των χωρών αυτών μοιάζουν να "παγώνουν" -παρά την άνω του μέσου όρου ανάπτυξη που εμφάνισαν από το 1997 και έπειτα- λόγω της μείωσης των τραπεζικών χορηγήσεων και την αύξηση στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια"
Το άρθρο φαίνεται να χρεώνει στις χώρες- γουρούνια (PIGS) τις οικονομικές αμαρτίες που (αρχίζει να) ξεχρεώνει η Ευρώπη.
Τι κι αν η Λοκομοτίβα Γερμανία είναι στα πρόθυρα της ύφεσης, όπως και η Μεγ. Βρετανία, που πληρώνει την εμμονή των προηγμένων πνευματικά κατά τα άλλα, Σαξόνων, να μην συμμετάσχουν στην οικονομική ένωση με τους λοιπούς εταίρους και απ' ό,τι φαίνεται θα πληρώσουν σκληρά τον εναγκαλισμό τους αυτόν με τους αδερφικούς τους Συμμάχους, Αμερικάνους.
Τι κι αν για λόγους τύπων και ουσίας, θα μπορούσαν να μας αποκαλούν SPIG αναγραμματίζοντας τον κατά τα άλλα "συμπτωματικό" άκρως προσβλητικό χαρακτηρισμό/συνειρμό για 200 εκατομμύρια ανθρώπους.
Τι κι αν η Ελλάδα έχει σχεδόν τριπλάσια ανάπτυξη από τους λοιπούς ανεπτυγμένους;
Τι κι αν οι Έλληνες - γουρούνια έχουν από τα μικρότερο ποσοστα δανεισμού σε σχέση με το ΑΕΠ στην Ευρώπη (δια στόματος Αλμούνια, βλ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/7 http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_13_30/07/2008_279402)
Τι κι αν η ΜΕΓΑΑΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ έχει ήδη από πέρυσι (εδώ και έναν χρόνο) μεγαλύτερη τιμή χρεών (δάνεια, κάρτες,κλπ) από το ΑΕΠ όπως μας πληροφορούσε τότε ο Independent (μια αξιόλογη έκδοση,όπως και ο Guardian) http://www.independent.co.uk/money/loans-credit/for-the-first-time-britons-personal-debt-exceeds-britains-gdp-462825.html
Οι Άγγλοι (αυτοί δεν είναι PIGS) χρωστούσαν το 2007, 1,35 τρις λίρες έναντι συνολικού ΑΕΠ 1,33 τρις λιρών! Αν αυτό δεν είναι υπερχρέωση και φούσκα, ποιο είναι;
Εντύπωση προκαλεί δε, η προσπάθεια αμερικανικών κυρίως εκδόσεων να χρεώσουν στην Ευρώπη πολλές από τις αμαρτίες της οδυνηρής πραγματικότητας, που προκάλεσαν οι ίδιες οι ΗΠΑ.
Αντιδρά όμως κανείς (Ευρωπαίος);
Μάλλον όχι. Πχ στην Ιταλία αυτήν την περίοδο, ασχολούνται με το να περάσουν νόμους για αμνηστία του Μπερλουσκόνι και της κυβέρνησης του για οικονομικά εγκλήματα του παρελθόντος και με το να στείλουν τον ΣΤΡΑΤΟ για περιφρούρηση στους δρόμους, προς ενίσχυση του έργου των αστυνομικών δυνάμεων... Χαράς τα νέα...ε; Με αυτά θα ασχολούμαστε;
Αλλά τελικά, ποιοι κινούν τα νήματα; Και ποιοι είναι τα γουρούνια;
Kαι για κερασάκι στο τέλος:
Ένα μακροχρόνιο γράφημα από το άρθρο Has Deleveraging Even Begun?
του nakedcapitalism.com
http://www.nakedcapitalism.com/2008/07/has-deleveraging-even-begun-not-for.html
Είναι το Συνολικό Χρέος (Καταναλωτικό/από τραπεζικές πιστώσεις) σε σχέση με το ΑΕΠ (GDP) στις ΗΠΑ... Μια προσοχή στους αριθμούς και κάθε σχόλιο περιττεύει:
Αυτά τα "νέα" σήμερα...
_______________________
* "What Triggers the Change to Deflation. A trend of credit expansion has two components: the general willingness to lend and borrow and the general ability of borrowers to pay interest and principal. These components depend upon...the trend of people’s confidence... The psychological aspect of deflation and depression cannot be overstated. When the social mood trend changes from optimism to pessimism, creditors, debtors, producers and consumers change their primary orientation from expansion to conservation. As creditors become more conservative, they slow their lending. As debtors and potential debtors become more conservative, they borrow less or not at all. As consumers become more conservative, they save more and spend less..."
κάντε κλικ για μεγένθυνση
"...liquidity risk is the ultimate killer. Every banking crisis ultimately becomes a liquidity crisis. Northern Rock and Bear Stearns are potent reminders that banking is a confidence game which relies on the willingness of depositors and counterparties to fund highly leveraged balance sheets."
"Η κρίση (/το ρίσκο) της ρευστότητας είναι ο έσχατος θάνατος (/κίνδυνος).
Κάθε τραπεζική κρίση, τελικά καταλήγει σε κρίση ρευστότητας. Η Northern Rock και η Bear Stearns είναι ικανή υπενθύμιση ότι η εμπιστοσύνη, είναι ένα παιχνίδι που βασίζεται στην βούληση των καταθετών και των αντισυμβαλλομένων (βλ. τραπεζών) να χρηματοδοτήσουν ισολογισμούς 'υψηλής δανειακής εγγύησης' " - πιο απλά το σύστημα βασίζεται στην θέληση των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν αναπτυξιακές πρακτικές υψηλού ρίσκου.
Είναι μια άποψη ορθή, την οποία αναπαράγουν, μεταξύ άλλων, οι αρθρογράφοι της εφημερίδας TOM GARSIDE και ANDY KURITZKES στο άρθρο Getting Risk Right εδώ:
http://online.wsj.com/article/SB121745359440998389.html
Πρόκειται, επίσης, για άποψη με εκπληκτικά χαρακτηριστικά ομοιότητας, με αυτήν που ο Bob Prechter, o γνωστός Ελλιοτικός, περιγράφει το 2003 (στην αυγή της κατ' ευφημισμόν "Bull Market") 5 χρόνια πριν, στο βιβλίο του Conqueer The Crash (Κατακτήστε το Κραχ). Έγραφε τότε ο Prechter:
"Tι προκαλεί την μεταστροφή στον αποπληθωρισμό. Η τάση για πιστωτική επέκταση έχει δύο συστατικά: την γενική βούληση για δανεισμό και την γενική δυνατότητα των δανειζομένων να πληρώσουν τόκους και κεφάλαιο.
Αυτά τα συστατικά βασίζονται στην εμπιστοσύνη των ανθρώπων. H ψυχολογική χροιά του αποπληθωρισμού και της ύφεσης δεν μπορεί να μεγαλοποιηθεί. Όταν η κοινωνική τάση, μεταστρέφεται από την αισιοδοξία την απαισιοδοξία, οι δανειστές, οι οφειλέτες, οι παραγωγοί και οι καταναλωτές αλλάζουν τoν βασικό τους προσανατολισμό από την επέκταση στην συντήρηση (ή συρρίκνωση). Καθώς οι δανειστές γίνονται ολοένα και πιο συντηρητικοί, επιβραδύνουν τον δανεισμό τους. Καθώς οι οι οφειλέτες (δανειζόμενοι) γίνονται πιο συντηρητικοί, δανείζονται λιγότερο αν όχι καθόλου. Καθώς οι καταναλωτές γίνονται πιο συντηρητικοί, αποταμιεύουν περισσότερο και ξοδεύουν λιγότερο"*.
Η ομοιότητα προφανής. Η διαφορά είναι ότι το 1ο απόσπασμα είναι ένα άρθρο, ένα σχόλιο της πραγματικότητας, το δε 2ο είναι μια θέση θεωρητική, και μια πρόβλεψη βασισμένη στις αρχές των Socionomics (ας το πούμε Κοινωνική Οικονομία, καταχρηστικά) που πρεσβεύει ο Prechter, 5 χρόνια πριν και σε "αδόκιμη" περίοδο, όπου χτιζόταν ο "νέος ενθουσιασμός" του συστήματος, οι "νέες προοπτικές" του, κλπ, κλπ.
Τόσο το εν λόγω (μάλλον προφητικό) βιβλίο, όσο και η συγκεκριμένη επιστήμη συνιστώνται προς διερεύνηση, αφού δείχνουν με σαφήνεια γεγονότα που καθημερινά επιβεβαιώνεται, πως θα μας απασχολήσουν όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά, έντονα τα επόμενα χρόνια.
____________________
Τελικά αγαπητοί, είμαστε γουρούνια. Ποιοι; Εμείς οι Έλληνες. Όπως και οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί. Τον χαρακτηρισμό αναπαράγει o αρθρογράφος του BussinessWeek Mark Scott , στην ελληνοποιημένη παρόλαυτά έκδοση του περιοδικού μέσω του Capital, εδώ
http://www.capital.gr/businessweek/articles.asp?id=552584
Γράφει ο κύριος:
"Οι βασικοί "υπαίτιοι" πίσω από το φαινόμενο των ανισοτήτων είναι τα μέλη της λεγόμενης ομάδας PIGS (λέξη που σχηματίζεται από τα αρχικά των χωρών στα αγγλικά), που δεν είναι άλλη από τις μεσογειακές Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία. Οι οικονομίες των χωρών αυτών μοιάζουν να "παγώνουν" -παρά την άνω του μέσου όρου ανάπτυξη που εμφάνισαν από το 1997 και έπειτα- λόγω της μείωσης των τραπεζικών χορηγήσεων και την αύξηση στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια"
Το άρθρο φαίνεται να χρεώνει στις χώρες- γουρούνια (PIGS) τις οικονομικές αμαρτίες που (αρχίζει να) ξεχρεώνει η Ευρώπη.
Τι κι αν η Λοκομοτίβα Γερμανία είναι στα πρόθυρα της ύφεσης, όπως και η Μεγ. Βρετανία, που πληρώνει την εμμονή των προηγμένων πνευματικά κατά τα άλλα, Σαξόνων, να μην συμμετάσχουν στην οικονομική ένωση με τους λοιπούς εταίρους και απ' ό,τι φαίνεται θα πληρώσουν σκληρά τον εναγκαλισμό τους αυτόν με τους αδερφικούς τους Συμμάχους, Αμερικάνους.
Τι κι αν για λόγους τύπων και ουσίας, θα μπορούσαν να μας αποκαλούν SPIG αναγραμματίζοντας τον κατά τα άλλα "συμπτωματικό" άκρως προσβλητικό χαρακτηρισμό/συνειρμό για 200 εκατομμύρια ανθρώπους.
Τι κι αν η Ελλάδα έχει σχεδόν τριπλάσια ανάπτυξη από τους λοιπούς ανεπτυγμένους;
Τι κι αν οι Έλληνες - γουρούνια έχουν από τα μικρότερο ποσοστα δανεισμού σε σχέση με το ΑΕΠ στην Ευρώπη (δια στόματος Αλμούνια, βλ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/7 http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_13_30/07/2008_279402)
Τι κι αν η ΜΕΓΑΑΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ έχει ήδη από πέρυσι (εδώ και έναν χρόνο) μεγαλύτερη τιμή χρεών (δάνεια, κάρτες,κλπ) από το ΑΕΠ όπως μας πληροφορούσε τότε ο Independent (μια αξιόλογη έκδοση,όπως και ο Guardian) http://www.independent.co.uk/money/loans-credit/for-the-first-time-britons-personal-debt-exceeds-britains-gdp-462825.html
Οι Άγγλοι (αυτοί δεν είναι PIGS) χρωστούσαν το 2007, 1,35 τρις λίρες έναντι συνολικού ΑΕΠ 1,33 τρις λιρών! Αν αυτό δεν είναι υπερχρέωση και φούσκα, ποιο είναι;
Εντύπωση προκαλεί δε, η προσπάθεια αμερικανικών κυρίως εκδόσεων να χρεώσουν στην Ευρώπη πολλές από τις αμαρτίες της οδυνηρής πραγματικότητας, που προκάλεσαν οι ίδιες οι ΗΠΑ.
Αντιδρά όμως κανείς (Ευρωπαίος);
Μάλλον όχι. Πχ στην Ιταλία αυτήν την περίοδο, ασχολούνται με το να περάσουν νόμους για αμνηστία του Μπερλουσκόνι και της κυβέρνησης του για οικονομικά εγκλήματα του παρελθόντος και με το να στείλουν τον ΣΤΡΑΤΟ για περιφρούρηση στους δρόμους, προς ενίσχυση του έργου των αστυνομικών δυνάμεων... Χαράς τα νέα...ε; Με αυτά θα ασχολούμαστε;
Αλλά τελικά, ποιοι κινούν τα νήματα; Και ποιοι είναι τα γουρούνια;
Kαι για κερασάκι στο τέλος:
Ένα μακροχρόνιο γράφημα από το άρθρο Has Deleveraging Even Begun?
του nakedcapitalism.com
http://www.nakedcapitalism.com/2008/07/has-deleveraging-even-begun-not-for.html
Είναι το Συνολικό Χρέος (Καταναλωτικό/από τραπεζικές πιστώσεις) σε σχέση με το ΑΕΠ (GDP) στις ΗΠΑ... Μια προσοχή στους αριθμούς και κάθε σχόλιο περιττεύει:
Αυτά τα "νέα" σήμερα...
_______________________
* "What Triggers the Change to Deflation. A trend of credit expansion has two components: the general willingness to lend and borrow and the general ability of borrowers to pay interest and principal. These components depend upon...the trend of people’s confidence... The psychological aspect of deflation and depression cannot be overstated. When the social mood trend changes from optimism to pessimism, creditors, debtors, producers and consumers change their primary orientation from expansion to conservation. As creditors become more conservative, they slow their lending. As debtors and potential debtors become more conservative, they borrow less or not at all. As consumers become more conservative, they save more and spend less..."
κάντε κλικ για μεγένθυνση| |
Σάββατο 2 Αυγούστου 2008
SENTIMENT by Tradenews - Σαβ Αύγ 02, 2008 7:04 pm
Από τις δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού Οικονομκών Paulson για την πιο ΔΥΝΑΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ οικονομια που έχει δει στην καριέρα του και τα σχόλια του Fortune για το μεγαλύτερο οικονομικό Βοοm ever - http://money.cnn.com/magazines/fortune/fortune_archive/2007/07/23/100134937/index.htm -, έναν χρόνο πριν, φτάσαμε στην επέτειο του ενός έτους, μέσα στην θλίψη της κρίσης, με άρθρα σαν και αυτά
από το CNBC:
More Bank Failures Likely Before Financials Recover
http://www.cnbc.com/id/25885203/print/1/displaymode/1098/
από την Herald Tribune
Analysts say more U.S. banks will fail
http://www.iht.com/articles/2008/07/14/business/14bank.php
από το Bloomberg
α. City Home-Prices Fall 15.8%
http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20670001&refer=news&sid=a1ikgtmfigTw
β. Merrill CDO sale not as good as it looks
αυτό τελευταίο: η Merrill Luynch ξεφόρτωσε τα αμαρτωλά CDO'S (COLLATERIZED DEBT OBLIGATIONS) - προϊόντα βασικά συνδεδεμένα με ενυπόθηκα δάνεια - που της έχουν κοστίσει "μόλις" 27 δις δολάρια από το 2007, σημερινής αξίας 30,6 δις δολ. στην τιμή των 6,8 δις δολ. μόνο, δηλ. στα 22 cents ανά δολάριο... Το πιο ωραίο;
Το 75% του τιμήματος το καλύπτει η ίδια η τράπεζα, η οποία έτσι προχωρά σε πώληση των προϊόντων αντί 5,5 cents ανά δολάριο! Επίσης ξεπουλά την συμμετοχή της στο Bloomberg, πουλά ίδιες μετοχές της σε τιμή κατά 60% μικρότερη από την αρχή του έτους,για να ανεύρει κεφάλαια κλπ, κλπ
http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601087&refer=home&sid=a6IfH7HIhBmg
http://news.yahoo.com/s/nm/20080730/bs_nm/merrill_research_dc
Πόσο ασφαλές πρέπει να νιώθει το σύστημα όταν οι γίγαντες είναι σε κατάσταση πανικού; Όταν δηλ. (ξε)πουλάνε πανικόβλητοι; Τι να πουν οι από κάτω;
Με 7 τράπεζες ήδη στο καναβάτσο, ΗΠΑ και Μεγ. Βρετανία στα πρόθυρα ύφεσης (και προσεχώς ΕΕ - διαβάστε το χτεσινό άρθρο του εγκυρότατου DER SPIEGEL για τις "προοπτικές" της Γερμανικής οικονομίας και της Ευρωζώνης - THE END OF THE UPSWING, Bad News Keeps Coming for the European Economy http://www.spiegel.de/international/business/0,1518,569534,00.html) και το "κινέζικο χρηματιστηριακό θαύμα", βλ. φούσκα, να έχει υποχωρήσει 47% σε ένα έτος...
Εδώ θα καταγράφεται το sentiment, λοιπόν, με άρθρα σαν και αυτά.
Όποιος θέλει τα μελετάει και ανατρέχει στις πηγές.
Η αλήθεια είναι πάντα διαφορετική από αυτή που μας πλασάρουν - έστω και λίγο.
από το CNBC:
More Bank Failures Likely Before Financials Recover
http://www.cnbc.com/id/25885203/print/1/displaymode/1098/
από την Herald Tribune
Analysts say more U.S. banks will fail
http://www.iht.com/articles/2008/07/14/business/14bank.php
από το Bloomberg
α. City Home-Prices Fall 15.8%
http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20670001&refer=news&sid=a1ikgtmfigTw
β. Merrill CDO sale not as good as it looks
αυτό τελευταίο: η Merrill Luynch ξεφόρτωσε τα αμαρτωλά CDO'S (COLLATERIZED DEBT OBLIGATIONS) - προϊόντα βασικά συνδεδεμένα με ενυπόθηκα δάνεια - που της έχουν κοστίσει "μόλις" 27 δις δολάρια από το 2007, σημερινής αξίας 30,6 δις δολ. στην τιμή των 6,8 δις δολ. μόνο, δηλ. στα 22 cents ανά δολάριο... Το πιο ωραίο;
Το 75% του τιμήματος το καλύπτει η ίδια η τράπεζα, η οποία έτσι προχωρά σε πώληση των προϊόντων αντί 5,5 cents ανά δολάριο! Επίσης ξεπουλά την συμμετοχή της στο Bloomberg, πουλά ίδιες μετοχές της σε τιμή κατά 60% μικρότερη από την αρχή του έτους,για να ανεύρει κεφάλαια κλπ, κλπ
http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601087&refer=home&sid=a6IfH7HIhBmg
http://news.yahoo.com/s/nm/20080730/bs_nm/merrill_research_dc
Πόσο ασφαλές πρέπει να νιώθει το σύστημα όταν οι γίγαντες είναι σε κατάσταση πανικού; Όταν δηλ. (ξε)πουλάνε πανικόβλητοι; Τι να πουν οι από κάτω;
Με 7 τράπεζες ήδη στο καναβάτσο, ΗΠΑ και Μεγ. Βρετανία στα πρόθυρα ύφεσης (και προσεχώς ΕΕ - διαβάστε το χτεσινό άρθρο του εγκυρότατου DER SPIEGEL για τις "προοπτικές" της Γερμανικής οικονομίας και της Ευρωζώνης - THE END OF THE UPSWING, Bad News Keeps Coming for the European Economy http://www.spiegel.de/international/business/0,1518,569534,00.html) και το "κινέζικο χρηματιστηριακό θαύμα", βλ. φούσκα, να έχει υποχωρήσει 47% σε ένα έτος...
Εδώ θα καταγράφεται το sentiment, λοιπόν, με άρθρα σαν και αυτά.
Όποιος θέλει τα μελετάει και ανατρέχει στις πηγές.
Η αλήθεια είναι πάντα διαφορετική από αυτή που μας πλασάρουν - έστω και λίγο.
| |
Τετάρτη 4 Ιουλίου 2007
Lewis "Scooter" Libby - Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο
Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζ.Ο.Μπους αποφάσισε να μην πάει φυλακή ο Λιούις Λίμπι, στενός σύμβουλος του αντιπροέδρου Ντικ Τσέινι, ο οποίος είχε καταδικαστεί για παρεμπόδιση του έργου της δικαιοσύνης. Νωρίτερα, το Εφετείο είχε ζητήσει την άμεση φυλάκιση του Λίμπι.
«Σέβομαι την απόφαση του δικαστηρίου αλλά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον Λίμπι είναι υπερβολική. Για αυτό αναιρώ το μέρος της ποινής του που αφορά τη φυλάκισή του για 30 μήνες» αναφέρει ο Μπους στην ανακοίνωση που εξέδωσε.
Είδηση της 3ης Ιουλίου 2007. Μάλλον δεν θα σας λέει τίποτα. Διόλου περίεργο. Σίγουρα θα αγνοείτε τι εστί Λιούις «Σκούτερ» Λίμπι. Λοιπόν ο Λίμπι ήταν προσωπάρχης από το 2001 έως το 2005 του 
Αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μπους, σκληροπυρηνικού κ. Ντικ Τσένεϊ και σύμβουλος του Μπους επίσης. Λίγο πριν ‘ξεσπάσει’ ο πόλεμος στο Ιράκ, η κυβέρνηση Μπους και η Μεγ. Βρετανία, αν θυμάστε, επιδόθηκαν σε μια ατέλειωτη προπαγάνδα για την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ (πυρηνικά, χημικά, βιολογικά) τα οποία χρησιμοποίησαν ως κεντρικό επιχείρημα για την εισβολή εκεί, που κρατάει έως σήμερα. Μια εισβολή χωρίς καμία νομιμοποίηση και χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Με λίγα λόγια παράνομη.
Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της ανερυθρίαστης προπαγάνδας ο Μπους εμφανίζεται τότε στην Βουλή των Αντιπροσώπων και σε λόγο του αναφέρει ότι «οι Μυστικές Υπηρεσίες της Μεγ. Βρετανίας, πληροφορήθηκαν ότι πρόσφατα ο Σαντάμ Χουσεήν αναζήτησε την προμήθεια μεγάλης ποσότητας ουρανίου, στην Αφρική». Ψέμα καραμπινάτο και ασύστολο. Φυσικά, ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε, αλλά μέσα στην παράνοια της οπλοκρατίας και της πετρελαιοθηρίας της Αμερικάνικης πολιτικής, που ουσιαστικά αυτή και μόνο «νομιμοποιεί» τον ‘πόλεμο κατά της τρομοκρατίας’ και τις επεμβάσεις του «όπου, όπως, ό,τι γουστάρουμε», αποτέλεσε την τελευταία πινελιά στην νομιμοποίηση του πολέμου ενώπιον της τυφλής, κουφής και άκριτης κοιμωμένης, της κοινής γνώμης, για το ντου στο μιαρό Ιράκ του δικτάτορα Χουσεήν.
Ένα μήνα μετά τον περίφημο λόγο του Μπους, οι ΗΠΑ κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Σοκ και Δέος, βομβαρδισμοί και πεζοναύτες, ντιρλανταντά και εθνική έξαρση σε μιντιακή έκσταση που σπάει τα κόκκαλα της λογικής.
Λίγους μήνες μετά, κάποιος κύριος Wilson, τελευταίος πρέσβης των ΗΠΑ στο Ιράκ, αρθρογραφεί στους New York Times και αποκαλύπτει ότι ως – ο μόνος – απεσταλμένος των ΗΠΑ στο Νίγηρα για να εξιχνιάσει την αλήθεια, αν όντως δηλαδή ο Χουσεήν ζήτησε ή προσπάθησε με οποιοδήποτε τρόπο να προμηθευτεί ουράνιο από την Αφρική (με σκοπό την κατασκευή πυρηνικών), ανακάλυψε το εξής συνταρακτικό: ότι ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ. ΠΟΤΕ. Λεπτομέρεια: ο Wilson είχε ενημερώσει
την – λυσσασμένη για επίθεση στο Ιράκ και ‘στοιχεία’ – κυβέρνηση του, έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τον λόγο του Μπους. Η αποκάλυψη αυτή, ουσιαστικά οδηγούσε χωρίς αμφισβήτηση στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος έλεγε ψέματα και μάλιστα για κορυφαίο πολιτικό ζήτημα και μάλιστα εν γνώσει του και μάλιστα σε κορυφαίο θεσμικά επίπεδο – ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων. Σάλος ξεσπάει στην – κοιμώμενη – κοινή γνώμη, αν μπορεί κανείς να πει ότι μπορεί να ξεσπάσει σάλος στην κοινή γνώμη των ΗΠΑ για θέματα άλλα εκτός του σπέρματος του Κλίντον στο φόρεμα της Λουίνσκι, πχ.
Ο συγγραφέας του επίμα
χου λόγου του Μπους, Stephen Hadley, υποβάλει την παραίτηση του. Η 
μηχανή όμως που έχει στηθεί εκεί μακριά, πέρα από τον Ατλαντικό, δεν μασάει από κάτι τέτοια. Ο Μπους δεν κάνει δεκτή την παραίτηση Hadley. Και μια βδομάδα μετά το άρθρο του Wilson στους New York Times, σε πρωτοσέλιδο άρθρο της Washington Posti, αποκαλύπτεται ότι η σύζυγος του Wilson, Valerie Plame, είναι πράκτορας της CIA. Άσχετο θα πείτε. Ακριβώς, μόνο που η αποκάλυψη της ταυτότητας της Plame, της στερεί αυτόματα και άμεσα, την δυνατότητα να συνεχίσει να εργάζεται υπό οποιαδήποτε ιδιότητα στις μυστικές υπηρεσίες, ενώ φυσικά την εκθέτει σε πάσης φύσεως κινδύνους, που μια τέτοια πράξη συνεπάγεται. Ο Wilson αποσύρεται από το διπλωματικό σώμα. Αυτή ήταν η τιμωρία τους.
Και κάπου εδώ υπεισέρχεται ο Libby. Όπως αποκαλύφθηκε έκτοτε, ο Ντικ Τσένευ ζήτησε ο ίδιος από τον Libby να διαρρεύσει – «σε εκδίκηση» - την καυτή πληροφορία στον τύπο. Ο Libby το έδωσε σε 
τουλάχιστον 6 δημοσιογράφους, αυτός τελικά που το δημοσίευσε ήταν ο Robert Novak, στην Washington Post. Μόλις βγήκε στο φως το τερατούργημα, ότι δηλαδή ο Αντιπρόεδρος μέσω του έμπιστου του, χρησιμοποιώντας την εξουσία του να χαρακτηρίζει και να αποχαρακτηρίζει πληροφορίες ως «απόρρητες», προκειμένου να εκδικηθεί για την αποκάλυψη ενός κραυγαλέου και πολύ ευαίσθητου ψεύδους του Προέδρου, καταβαράθρωσε τη ζωή και την καριέρα 2 ανθρώπων που τόλμησαν να πουν αλήθεια, νέος σάλος ξεσπάει στην – κοιμώμενη – κοινή γνώμη.
Η μηχανή όμως αντιδρά και πάλι. Προσπαθεί να τα κουκουλώσει, να βγει μπροστά, να καλύψει τον «δικό της». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ «Η υπεράσπιση του Λίμπι προέβαλλε το επιχείρημα ότι ο κατηγορούμενος είχε υπηρετήσει με επιτυχία σε ανώτατες κυβερνητικές θέσεις κατά το παρελθόν σε θέματα που σχετίζονται με τα όπλα μαζικής καταστροφής. Επιστολές υπέρ του Λίμπι έσπευσαν ακόμη να αποστείλουν και πολιτικοί όπως ο πρώην υπουργός Άμυνας Ντ.Ράμσφελντ και ο Χ.Κίσινγκερ». Εις μάτην. Ο Λίμπι καταδικάζεται σε 2 ½ χρόνια φυλάκιση για 5 αδικήματα, μεταξύ των οποίων για παρεμπόδιση του έργου της Δικαιοσύνης, ψευδορκία και ψευδείς δηλώσεις.
Και αφού μετά από κάθε δυνατή δικονομική παρέλκυση και ολοκλήρωση της όλης διαδικασίας, δεν υπήρξε το «επιθυμητό» αποτέλεσμα για τον Σκούτερ, λίγο πριν μπει στο φρέσκο, ο Πρόεδρος του δίνει χάρη.
Λεπτομέρεια: Ο υπεύθυνος για την αναφορά των «16 επίμαχων λέξεων» στον λόγο Μπους, τότε, Stephen Hadley, προάγεται σε Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας στην θέση της Condoleezza Rice, νέας Υπουργού Εξωτερικών…
Και ζήσαν αυτοί καλά...
Τρίτη 3 Ιουλίου 2007
Πείτε όχι στην αλητεία
Ο Πρόεδρος Μπους «περιοδεύει» στην Ευρώπη επ’ ευκαιρία της «συνόδου» του κλειστού club των χρυσόψαρων, της G8. Ο πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος έχει εγκαθιδρύσει μια δημοκρατία της KGB και του ξεπλύματος, των λίγων για τους οποίους ενεργεί ως ιδανικός μάνατζερ παρά πολιτικός, με βιασμό των δημοκρατικών αξιών που φτάνει ανερυθρίαστα σε σκοτεινές δολοφονίες αντιφρονούντων και καλύπτεται από το πέπλο μιας ατέλειωτης διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, περιμένει τον Τζορτζ στην γωνία και του τα σούρει γιατί οι ΗΠΑ θεώρησαν αυτονόητη την ανάγκη, να εγκαταστήσουν μια αντιπυραυλική ασπίδα στην πόρτα της Ρωσίας, για να αποτρέψουν τάχα μια μελλοντική επίθεση στην Ευρώπη και τις… ΗΠΑ, από κάποιον από τους κακούς του Axis of Evil, πχ (πάντα πχ) του Ιράν – ενός από τα τελευταία δηλαδή κράτη που δεν δέχονται ασυζητητί και καταδεκτικά, να προσκυνήσουν την εισβολή των Αμερικανικών αξιών στον τόπο τους.
Πούτιν και Μπους, εκφραστές της «νέας τάξης», πολιτεύονται καβάλα σε αγωγούς και ενεργειακά δίκτυα, με λάφυρο την κυριαρχία, την επιβουλή, το αρχηγιλίκι – και όλα τούτα σε επίπεδο κορυφής. Αυτός είναι ο ξεπεσμός και η ασταμάτητη ξεφτίλα της «σύγχρονης» εποχής μας.
Ο Τζορτζ, γόης του Τέξας και cowboy γνήσιος, έχει αναλάβει να γεμίζει τους κουβάδες της Αμερικάνικης κεφαλαιοκρατίας, των εταιρειών και επιχειρήσεων με δολάρια ποτισμένα με αίμα ανυποψίαστων αθώων, όπου γης, μαύρα από πετρέλαιο και βουτηγμένα στην δυσοσμία της απροκάλυπτης ανηθικότητας, που όμως, δεν προβληματίζει. Γιατί; Μα, δείτε μόνο τι συνέβη σε αυτήν την τελευταία περιοδεία του Προέδρου. Πήγε στην Τσεχία και την Πολωνία και τους έταξε εύνοια, δίδοντας τους επί τιμή, τα μετάλλια της Pax Americana, να τα ‘χουν κάτω από το μαξιλαράκι τους, μη και στραβολαιμιάσουν τα καημένα, στον ύπνο του δικαίου τους. Σε αντάλλαγμα δεν ζήτησε παρά ένα απλό «ναι» στην εγκατάσταση των πυραύλων στα εδάφη τους και μια χαμογελαστή φωτογραφία των ηγετών τους δίπλα στον πλανητάρχη. Συνέχισε μετά σε Βουλγαρία και Αλβανία, όπου ο κόπος ήταν πολύ λιγότερος. Αρκούσε να πει στους Βούλγαρους ότι «επιθυμεί» την απελευθέρωση των 5 νοσοκόμων που κατηγορούνται ότι πήραν στο λαιμό τους αθώους ανθρώπους, μεταγγίζοντας αίμα μολυσμένο με AIDS και κατέληξε στους Αλβανούς στους οποίους ανακοίνωσε ότι φτιάνει πια, πρέπει το (αλβανοκρατούμενο) Κόσοβο επιτέλους να ανεξαρτητοποιηθεί από την μιαρή Σερβία – τι σύμπτωση, το Κόσοβο είναι μια ενεργειακή πηγή τόσο μεγάλη για την περιοχή, που η Σερβία μόνο, λαμβάνει το 95% της ενέργειας της από εκεί. Αποτέλεσμα; Ο Τζορτζ έτυχε υποδοχής ήρωα –με σημαιάκια ντουμπλ-φας, αμερικάνικα από τη μια, αλβανικά από την άλλη – τέτοιας που αν κάποιος κοιμόταν πριν 15-20 χρόνια και έτυχε να ξυπνήσει χτες, θα πίστευε ότι απλά ήταν κάποιο νόθο του Χότζα που απελευθέρωνε την άλλοτε ακραία κομμουνιστική και πιο κλειστή χώρα του πλανήτη από κάποιον Δυτικό εισβολέα, όχι ο Αμερικανός cowboy.
Τέλος, ο Τζορτζ πέρασε μια βόλτα και από την Ιταλία, όπου αυτές τις μέρες πρόκειται να ξεκινήσει – φυσικά ερήμην τους – η δίκη των Αμερικανών πρακτόρων που πριν λίγα χρόνια απήγαγαν από τους δρόμους του Μιλάνο έναν αραβικής καταγωγής κληρικό, τον οδήγησαν στην Αίγυπτο όπου βασανίστηκε και κρατήθηκε για 3 χρόνια χωρίς κατηγορία και έπειτα – απλούστατο – αφέθηκε ελεύθερος. Είναι ένας από τους εκατοντάδες – αν όχι χιλιάδες – που έτυχαν παρόμοιας αντιμετώπισης στην Ευρώπη, υπό την ανοχή ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων, όταν επί 3 χρόνια η CIA συλλάμβανε όποιον ήθελε, τον οδηγούσε σε τρίτες χώρες, τον ανέκρινε, τον βασάνιζε κατά βούληση και όποτε ήθελε – σαν άλλος Χότζας – τον άφηνε ελεύθερο ή στην τύχη του, στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
Αυτοί οι φασίστες – γιατί περί αυτού πρόκειται – και οι συνεργοί τους, είναι οι παγκόσμιοι ηγήτορες, τα λαμπρά παιδιά της διεθνούς πολιτικής σκηνής, της ζωής μας, της καθημερινότητας μας, όπου στον αέναο πόλεμο συμφερόντων και φατριών στον οποίο επιδίδονται, εμείς οι λαοί – χαχόλοι – κλακαδόροι, τους ανεχόμαστε, τους προσκυνάμε ή τους προωθούμε, τους ψηφίζουμε - αφού μας έμαθαν να χάβουμε τα τηλε-χαπάκια μας, να ξαμολάμε τις ζωές μας ξωπίσω από τα ευρώ τα ντόλαρς και τα γιεν τους, να αφήνουμε σε αυτούς να αξιολογούν το τι και πως θα γνωρίζουμε, το πότε και που θα αντιδράμε, το γιατί θα πρέπει να το βουλώνουμε.
Μη μιλάτε άλλο για αδικία, για αξίες, για πολιτικές, για δημοκρατία. Μια ευφημοκρατία υπάρχει παντού. Μια καταιγίδα ευφημισμών όπου αν το γάλα αύριο βαφτιζόταν βενζίνη, πολύ εύκολα θα αποδεχόμουν να μου γεμίζουν το ντεπόζιτο αγελάδες και να γρασάρω τους μεντεσέδες με γιαούρτι, διότι πολύ απλά, «το είπε ο Κακαουνάκης», ο πρωθυπουργός ή ο πλανητάρχης.
Αν σας έλεγα ότι ο πατέρας σας πήγε για τσιγάρα και βρέθηκε στην Ιορδανία για x χρόνια ή στην Κούβα για ψ – και βλέπουμε, ότι μπορεί το σπιτάκι σας μεθαύριο να γίνει και κομμάτια και να βολτάρετε στα συντρίμμια της γειτονιάς σας ποδοπατώντας τα ακρωτηριασμένα πτώματα που μέχρι χτες ήταν «το περιβάλλον» σας, ότι φαΐ – νερό –ρεύμα – περίθαλψη – συγκοινωνίες, γιοκ, γιατί κάτι πρέπει να κάνουμε τα όπλα, κάπου πρέπει να ρίξουμε κι εμείς τα πυρομαχικά που φουσκώνουν τους τζίρους (με διπλάσιο ανά τριετία πλέον ρυθμό) της πολυεθνικής πολεμικής βιομηχανίας μας, θα σας έπειθα;
Φυσικά, θα σας «ανοικοδομούσα» αργότερα.
Αν σας έλεγα ότι στην τσέπη μου έχω λεφτά, πες μου πόσα είναι αλλιώς θα σε βομβαρδίσω, δηλαδή θα σου φέρω λίγη δημοκρατία να σου βρίσκεται, πόσες πραγματικά περισσότερες πιθανότητες θα είχατε να βρείτε το σωστό νούμερο; Γιατί τέτοιας λογικής «διλήμματα – αινίγματα – ερωτήματα» οδηγούν στους πολέμους της εποχής μας – ας πούμε στα «ανθρώπινα αδιέξοδα» του καιρού μας. Ψέματα και αλητεία. Εισπνέεται βαθιά, κάθε μέρα γύρω στις 8 το βράδυ και κάθε πρωί στα περίπτερα. Να είστε όλοι εκεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)