Την Δευτέρα 30/3/2009, ο Επίκουρος μετακομίζει στην καινούργια του διεύθυνση:
http://www.epicurus2day.gr/
Η αλλαγή ηταν επιβεβλημένη από λόγους λειτουργικότητας.
Φαντάζομαι, ότι κι εσείς όπως κι εγώ έχετε γίνει μάρτυρες γεγονότων άξιων σχολιασμού ή αναφοράς. Στην ουσία πρόκειται για την μεγαλύτερη επίδειξη κρατισμού, ελέγχου και παρεμβατικότητας που είδε άνθρωπος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο (Ουργουελικό) όνομα της "ελευθερίας" - της "προστασίας"- της "σωτηρίας".
"Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν".
Περνάμε στην φάση όπου ο φόβος υποχωρεί έναντι της ελπίδας. Στο παιχνίδι του sentiment.
Να τι είναι (όλα best-sellers με την ευγενική χορηγία των Αμερικάνικων ΜΜΕ - New York Times, Bussinessweek, Forbes, WSJ κλπ)
Και από τα αγαπημένα μου:
"30.000 ο Dow το 2008" - "Γιατί είναι διαφορετικά αυτήν την φορά" (ΓΙΑΤΙ;) Τόσο σίγουρος ήταν ο μεγάλος, που κότσαρε και φωτό να μην τον ξεχάσουμε.
Εδώ τα πράγματα είναι απλά, σβήνουμε το πρώτο ψηφίο...
Και διαβάζουμε την συνέντευξη του τρομερού προφήτη, στην Wall Street Journal σήμερα.
Τον ρωτούν: "Πιστεύετε ότι τελικά ο DOW θα χτυπήσει τις 36.000;" Απάντηση: "Ναι σίγουρα, αλλά δεν πρόκειται να σας πω την ημερομηνία". Έλα καλέ, πες μας...
Ο γελοίος κύριος αυτός, ήταν παρεμπιπτόντως υφυπουργός εξωτερικών επί Bush αρμόδιος για την "δημόσια διπλωματία" (public diplomacy).
Με τι ασχολείται αυτό το κομμάτι του Υπ. Εξωτερικών; Με το να διαδίδει, προωθεί, προβάλλει, καλά... άντε...
με το να ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ τις "κρατικές ιδεολογίες κατά της τρομοκρατίας", να περνάει γραμμή στα burger boys.
Αυτό το θέμα θα το ακουμπήσουμε σύντομα, για να φανεί πως όλα τελικά έχουν μια σύνδεση. "Συμπτωματικά".
"Από εκεί "τραβάμε" και το επόμενο διάγραμμα με τα στοιχεία περί της "τοποθέτησης" σε συμβόλαια χρυσού των εμπορικών τραπεζών.
Κοιτάξτε έκρηξη εσχάτως.Μην απορήσει ουδείς αν του χρόνου το μέταλλο θα βρίσκεται στα 2 ή 3.000$.Θα πρόκειται για "ασφαλή παράδεισο" κλπ ζαρζαβατικά που συνοδεύουν τις τραπεζόφερτες χρηματιστηριακές χειραγωγήσεις. Μια φούσκα ακόμη στα τραπεζικά derivatives desks. Το ίδιο το μέταλλο που τόσα χρόνια υπέφερε από την υποτιμητική κερδοσκοπία και από άλλες σαθρές μεθοδεύσεις όπως παλαιότερα έχει τονισθεί (βλ. GATA για περισσότερα) τώρα σε ρόλο El Salvador."
Αγαπητέ Επίκουρε,
Σήμερον η Merril Lynch με σήμα τον ταύρο, ένας οίκος μέσα στους οίκους, με μια από τις εκθέσεις - συστάσεις (τα ανακοινωθέντα/ημερήσιες διαταγές της χειραγώγησης, "αναβαθμίζει" τις προβλέψεις της για τον χρυσό, ο οποίος "θα φτάσει τα $1000 εντός του 2009" λέει.
Μα καλά, $1000 δεν ήταν πριν μερικές ημέρες;
Άρα τι ΘΑ φτάσει; Έφτασε.
Εντάξει, ένα μικρό συντακτικό λάθος. Αντί για μέλλοντα στιγμιαίο εχρησιμοποιήθει ο αόριστος.
Βεβαίως - βεβαίως, συντακτικό λάθος από την εταιρεία η οποία έχει ένα από τα μεγαλύτερα funds που "παίζουν" τον χρυσό και τις εταιρείες εξόρυξης, το ML World Gold Fund. Αυτό το Fund που λέτε, έχει μεγάλες αποδόσεις, που στα τέλη του 2007 (νεώτερα στοιχεία εκλείπουν) άγγιξαν το 215% στην πενταετία.
"Μαγκιά τους".
Μωρέ, μπράβο, πολύ καλές αποδόσεις, θα έχουν πολύ καλούς brokers, αναλυτές και traders, καλύτερους από τους διοικούντες που την ώθησαν στις αγκάλες της Bank Of America, για να μην καταλήξει και αυτή στον κουβά με την Lehman Brothers.
Για μένα, τον αδαή, το καλύτερο που έχει αυτός ο οίκος πάντως είναι παπαγάλους. Συνηθίζεται στα μεγάλα σπίτια, το εξωτικό πτηνό να καταλαμβάνει περίοπτη θέση, κάτι σαν βασιλικός αετός ή κόνδορας.
Τον περασμένο Οκτώβριο που λέτε, λοιπόν, συγκεκριμένα στις 14.10.2008, "ανεπίσημες πηγές", "αναλυτές" της Merril σφυρίζουν στο MarketWatch, "παιδια, ο χρυσός μπορεί να φτάσει στα $1500". Ξέρετε, η ανασφάλεια, ο ασφαλής παράδεισος, ο πληθωρισμός, τα γνωστά...
Φευ, σε 9 ημέρες, ο χρυσούλης κάνει μια βουτιά αλά Γκρεγκ Λουγκάνης, και καταλήγει στις 23.10 $150 χαμηλότερα. Ευτυχώς οι πηγές ήταν "ανώνυμες".
Μια και δυο, ο χρυσούλης ανακάμπτει έκτοτε και φτάνει στις 3.2.2009 στα $902. Εν τω μεταξύ φυσικά, όσοι προσπάθησαν να αγοράσουν στην πτώση του Οκτώβρη βασιζόμενοι στις προβλέψεις των - ανώνυμων - αναλυτών, έφαγαν τα μούτρα τους και φυσικά, κανείς δεν βγήκε στα $650, να πει "παιδιά, ο χρυσός είναι ΤΩΡΑ αγοραστική ευκαιρία". ΟΜΩΣ, στις 5.2.2009, ο Garry Dugan, CIO της Merrill, βγαίνει και μοιράζεται τους φόβους του μαζί μας: "Φοβάμαι", λέει "ότι ο χρυσός στους επόμενους 12-15 μήνες θα πιάσει τα $1500" (άρα να οι "ανώνυμες" πηγές του Οκτώβρη). Και ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί, ο χρυσός κάνει μια ωραία 15ημερη κούρσα και σπάει το χιλιαρικάκι, στις 20.2, ενσαρκώνοντας τους χειρότερους εφιάλτες του Garry.
Josh, Garry, thank you, dude.
Από το χιλιάρικο (όπου κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν λέει, είναι υπεραγορασμένος, εδώ να πουλήσουμε), εν μέσω γενικότερων διθυράμβων, κάνει μια νέα βουτιά αλά Λουγκάνης και πάει εκεί από που το στειλε ο Garry, πάλι στα $900.
Πιο πριν τα $900, όμως, κάπου στα $965, στις 28.2.2009, η Μerril ξαναχτυπά και λέει: "η τάση στον χρυσό δείχνει προς μεγαλύτερες τιμές". Φυσικά, ακολουθεί η πτώση των $65 ή 6%...Πάμε λοιπόν στα $900.
Εδώ λοιπόν επανεμφανίζεται ΕΠΙΣΗΜΩΣ η Merril και λέει, $1000 ο χρυσός το 2009.
Και αυτό είναι μια ωραία ευκαιρία το μέταλο να πάρει πάλι σήμερα μια μικρή ανιούσα που θα μπορούσε να λέγεται και short covering ή short squeeze για τους εντρυφούντες.
Δηλαδή αρχές Φεβρουαρίου, στις 3/2, ο CIO λέει $1500. Μετά από 15 μέρες η εταιρεία λέει "υψηλότερες τιμές δείχνει η τάση" (χωρίς νούμερο) και μετά από άλλες 5 μέρες, λέει "υψηλότερες τιμές = $1000 για όλο το 2009" (τιμές που ΗΔΗ έχει δει). Για τέτοια τάση μιλάμε, πυραυλική... Αφήνω στην άκρη τις διαρροές του Οκτώβρη.
Ιδού το διάγραμμα:
Από κει και πέρα, κρίνετε εσείς τι συμβαίνει. Εγώ θα ήθελα να μου αναφέρετε πόσες παραβάσεις του Χρηματιστηριακού Δικαίου διακρίνετε και επίσης για ένα θερμοπαρακαλώ:
πιάστε το υπονούμενο_πιάστε το υπονοούμενο_πιάστε το υπονοούμενο_πιάστ...
Είμαστε σε διαδικασία "μεταφοράς" αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ σε κάποιες προκλήσεις, αν και πολλές έχουν σημειωθεί τις τελευταίες εβδομάδες.
Θα αναφερθώ σε μία και θα ήθελα να εκπαιδευόμαστε όλοι σιγά - σιγά σε αυτήν την ανάγνωση πίσω από τις γραμμές, δεν είναι δύσκολο και είναι και αναγκαίο.
Είχα πει και παλαιότερα ότι οι Αμερικάνικες Τράπεζες βυθίζονται ενίοτε σε κρίσεις και πανικούς, αλλά αυτή η οποία πάντοτε επιπλέει ιστορικά, είναι η JPMorgan.
Είχα πει για την συνύπαρξη σε αυτήν την Τράπεζα των 2 μεγαλύτερων behind-the-scenes κολοσσών, του Morgan και του Rockfeller.
Έχει αναλυθεί επαρκώς, ο ρόλος τους στο σύστημα.
Έχει επίσης επαρκώς παρατεθεί, σε τι συνίσταται η συνεισφορά τους στο τοπίο ζούγκλας στο οποίο σήμερα έχουμε φτάσει, κράτη και εταιρείες και σύντομα δυστυχώς, κοινωνίες και έθνη ολόκληρα.
Η Τράπεζα αυτή, η JPMorgan Chase, όπως διέρρευσε σήμερα από "ανθρώπους που γνωρίζουν", πέτυχε κέρδη στις αγορές παραγώγων $5 δις το έτος που οι άλλοι βούλιαζαν, το 2008. Φυσικά τα στοιχεία "δεν ανακοινωνονται".
Σε ένα έτος, σημειωτέοντ, που τόσα ήταν και τα συνολικά κέρδη τους, $5,6 δις...
Μαγκιά τους, θα πει κάποιος, αυτό δεν στοχεύουν;
Ο σκοπός τους αγιάζει τα μέσα τους.
Η τράπεζα αυτή η οποία είναι εμπλεκόμενη σε ένα ξεφόρτωμα $138 δις τοξικών (της; ) δανείων στην καταρρεύσασα Lehman, συνεπικουρούμενη από την FED της Νέας Υόρκης το περασμένο φθινόπωρο - εις την οποία FED N.Y. επικεφαλής δε, ήταν το τέκνο της Timothy Geitner, σημερινός υπουργός Οικονομικών...
Θυμίζω
"Τον Πρόεδρο επί 5ετία της FED της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του και ο παππούς του μεγαλοστελέχη της Ford. O ίδιος μεταξύ άλλων δούλεψε για 3 χρόνια στην εταιρεία του Χένρι Κίσινγκερ (του γνωστού...). Η εταιρεία του Κίσiιγκερ παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες σε καμιά 25αριά επιχειρήσεις. Μεταξύ αυτών η AIG, η Lehman Brothers, JP Morgan, κλπ κλπ. Με ιδιαίτερη συμμετοχή στην εταιρεία του Rockefeller τηνCouncil of the Americas. Μαζί με την Ford (φυσικά) και όλην την αφρόκρεμα. Mέλος επίσης ο νεαρός, του G30, ενός επίσης αραβουργήματος του Rockfeller Group. Ο Δημοκρατικός Geithner μαζί με τον Ρεπουμπλικάνο Paulson και τον "ανεξάρτητο" Bernanke ενορχήστρωσαν όλες τις συγχωνεύσεις, τις σωτηρίες ("bailouts") και τους "καταποντισμούς" των Bear Sterns, AIG, Lehman Brothers κλπ πίσω από τις κουρτίνες όπως μας λένε το Time και οι New York Times." (Επίκουρος 6.12.2008)
Η τράπεζα αυτή η οποία έχει θέση στην αγορά παραγώγων $87 τρις (ναι, τρισεκατομύρια δολάρια) σύμφωνα με την έκθεση του - κατά τ' άλλα - "εγγυητή" του τραπεζικού συστήματος O.C.C (Comptroller of the Currency) για το 3ο τέταρτο του 2008, δηλαδή μια θέση που ισοδυναμεί με το ήμισυ του συνολικού αριθμού ανοιχτών συμβολαίων (τα οποία είναι $175 τρις) - όπου η 2η είναι η δοκιμαζόμενη (επιεικώς) Bank of America ($38 τρις)...και πιο πίσω η παραπαίουσα Citi ($35 τρις).
Όλοι οι άλλοι στο πλην, και αυτή εμφανίζει κέρδη. Ένας - ένας οι ανταγωνιστές στο καναβάτσο, αυτή μπροστά.
Το παιχνίδι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο της ιστορίας και θα οδηγήσει σε υπερσυγκέντρωση αν λήξει "ομαλά".
Οι συναλλαγές αυτές των τρις δολαρίων διενεργούνται Over The Counter (OTC) ως επί το πλείστον, δηλαδή σε μη θεσμοθετημένες αγορές, "εξωχρηματιστηριακά". Παίζουν μπαρμπούτι κανονικά, χωρίς νόμους και κανόνες, κλωτσόντας την υδρόγειο σαν τόπι.
Στην εποχή της υποκρισίας, της ατέλειωτης φαυλότητας και λαμογιάς που ζούμε, με τα ζώωδη ένστικτα να επικυριαρχούν ατομικά και συνολικά, όπου γης, κανείς από τους εμπνευσμένους ηγέτες που τα μυαλά τους όλα χωράνε σε ένα φιαλίδιο, δεν αντιλαμβάνεται τέτοιας έκτασης κινδύνους, μεθοδεύσεις, χειραγώγηση. Από την άλλη, αυτοί των οποίων οι τσέπες έχουν ξεχειλώσει για να χωρέσουν οι τενεκέδες με τα λάδια και που μπουκωμένοι από τον χαρτοπόλεμο του χάρτινου αυτού συστήματος, βγάζουν τον σκασμό ή συνειδητά παραπλανούν, δεν έχουν φυσικά κανένα λόγο να "πάνε κόντρα".
Δείτε τον πίνακα που ορίζει τι είναι φούσκα ΚΑΙ μονοπώλιο, by the book, λες και είναι φτιαγμένο για αντιπαράδειγμα σε πανεπιστημιακό σύγγραμα (κάντε κλικ για μεγέθυνση):
Και βγαίνει σήμερα, όπως σχεδόν κάθε μέρα, η οπερέτα του Broadway, το Best Seller, τα φαντάσματα της Οικονομικής Όπερας, το δίδυμο της σωτηρίας (διδυμάκι forecast) Βernanke - Geitner και κατακεραυνώνουν την AIG η οποία λέει λειτουργούσε σαν hedge fund, εκμεταλλευόμενη "κενά της νομοθεσίας" και κατακορόϊδεψε το κατά τα λοιπά, έντιμο και ηθικοκεντρικό αυτο καρναβάλι, που λέγονται "αρχές", "εποπτικοί οργανισμοί" και τα τοιαύτα, τους κατά τα άλλα έξυπνους αλλά τόσο άχρηστους αυτούς αρλεκίνους.
Όταν την ίδια στιγμή αποκρύπτεται (έτσι όπως αποκρύπτεται) πχ ότι μία Τράπεζα κρατά στα χέρια της μια βόμβα ίση με το διπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ σε αγορά χωρίς κανόνες, χωρίς έλεγχο. Και από πίσω αυτοί που σκάνε - δεν σκάνε, πάνε - δεν πάνε, φορτωμένοι με κάτι "κοτρώνες" αέρα κάποιων τρις $. Σε αυτό το χωνί, χωράει ο πάσα εις οσφυοκάμπτης (ο Μπλαιρ είναι ήδη από πέρυσι στέλεχος, λχ)
Πόση άλλη κοροϊδία;
Θλάσεις στους πνεύμονες και ξεχαρβαλωμένες τρόμπες βουνό, από το φούσκωμα τόσων δεκαετιών, από τις παραβλέψεις και τις αβάντες και τώρα θαρρούν πως θα ταϊζουνε σανό από τα ράντσα τους τον κόσμο που έφεραν ως εδώ.
"Μας κορόϊδεψαν".
Πόσο αποτυχημένος πρέπει να είσαι, (failure που λένε και οι Αμερικάνοι), για να λες με κορόϊδεψαν για να δικαιωθείς. Και να φουσκώνεις (σε αυτό είσαι καλός) από αθωότητα...
Η έκθεση, καταχωνιασμένη όπως όλα τα στοιχεία που κάποιος ψάχνει και μπορεί να τον οδηγήσουν σε εποικοδομητικές κρίσεις είναι εδώ.
Μπορείτε αν θέλετε να πάτε ευθεία και να την ψάξετε μόνοι σας από το site του OCC. Κάθε χρόνος κάτω από 15' είναι ρεκόρ και παρακαλώ να με ενημερώνετε...
Από εκεί "τραβάμε" και το επόμενο διάγραμμα με τα στοιχεία περί της "τοποθέτησης" σε συμβόλαια χρυσού των εμπορικών τραπεζών.
Κοιτάξτε έκρηξη εσχάτως.
Μην απορήσει ουδείς αν του χρόνου το μέταλλο θα βρίσκεται στα 2 ή 3.000$.
Θα πρόκειται για "ασφαλή παράδεισο" κλπ ζαρζαβατικά που συνοδεύουν τις τραπεζόφερτες χρηματιστηριακές χειραγωγήσεις. Μια φούσκα ακόμη στα τραπεζικά derivatives desks. Το ίδιο το μέταλλο που τόσα χρόνια υπέφερε από την υποτιμητική κερδοσκοπία και από άλλες σαθρές μεθοδεύσεις όπως παλαιότερα έχει τονισθεί (βλ. GATA για περισσότερα) τώρα σε ρόλο El Salvador.
Και κάτι τελευταίο από την έκθεση. Το ξεφούσκωμα που χρειάζεται για να επανέλθει η υγεία, δεν αρκείται σε σόδες, γνωστό πλέον αυτό.
Κοιτάξτε όμως που είμαστε και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να καλύψουμε για μια ΕΠΑΡΚΗ απομόχλευση (deleveraging). Κοιτάξτε, να το πω απλά, πόσο ακόμα αέρας πρέπει να βγει από το μπαλόνι για να πάμε μόλις λίγα χρόνια πίσω το ρολόϊ. Ακόμα είναι σαν να μη συνέβη τίποτα.
Το συμπέρασμα απλό: αφήστε τους να σκάσουν, αλλιως σε 1, 2 , ή 3 χρόνια, θα σκάσει το σύμπαν.
(ήδη ετοιμάζεται και τρίτο πακέτο "βοηθείας", $750 δις, ένα κάθε δίμηνο...)
Άλλο ένα video από αυτά που κατά καιρούς έχουν αναρτηθεί.
Επ' ευκαιρία:ο Επίκουρος ολοκληρώνει την μετακόμιση του εντός της εβδομάδας, στο νέο του server και με το νέο του look. Θα είμαστε και πάλι αυτόνομοι και ανεξάρτητοι και θα επιστρέψουμε στην φυσική ροή των παραθέσεων μας.
Αναδημοσίευση από ανάρτηση του χρήστη Ftrader στο tradenews.gr
Αυτή η ξύλινη καλύβα στο Avondale της Arizona,μια μάλλον υποβαθμισμένη/τριτοκλασατη περιοχή,εκτιμήθηκε την άνοιξη του 2007 από το τοπικό πιστωτικό ίδρυμα με το διφορούμενο όνομα Integrity Funding LLC για 103.000 δολάρια! [Δάνειο 103.000 δολαρίων για μια ξύλινη καλύβα στην Αριζόνα.Η καλύβα = το σύμβολο της κρίσης.Παγκοσμίως, θεσμοθετημένη πιστωτική απάτη,made in USA] Όπου 103.000 δολάρια = περίπου 27.158.000 δρχ.
Και προφανώς δεν έπαιξε κανένα ρόλο ότι την ιδιοκτήτρια την κυνηγούσε τότε ένας μεγάλος αριθμός πιστωτών που περίμεναν μάταια για να πάρουν τα χρήματα τους ούτε ότι είχε δηλώσει η ίδια ότι ήταν εξαρτημένη σε ναρκωτικές ουσίες και στο αλκοόλ. Σήμερα,είναι 61 ετών και άνεργη. Και γιατί να παίξουν κάποιο ρόλο αφού όλη η διαδικασία είναι χαρακτηριστική και συμβολική για την μεγαλύτερη συστηματική παγκόσμια απάτη,made in USA; -O πράκτορας που μεσολάβησε για το δάνειο,πήρε την προμήθεια του ύψους άνω των 10.000 δολαρίων.
-Το δάνειο μεταβιβάστηκε στην Wells Fargo (αυτή δεν είναι του W.Buffet;) η οποία τους ευχαρίστησε αφού εισέπραξε και αυτή κάποιες χιλιάδες δολάρια σαν προμήθεια. -Η Wells Fargo πούλησε στη συνέχεια το δάνειο στην HSBC Λονδίνου. -Η υποθήκη αναμίχθηκε μαζί με άλλες 4.050 υποθήκες,φτιάχνοντας ένα από αυτά τα υπέροχα προϊόντα που ακούμε εδώ και μήνες. (Το 85% αυτών των δανείων που αναμίχθηκαν,είχαν την φερεγγυότητα της κυρίας Halterman,αλλά το Λονδίνο δεν το απασχολούσε καθόλου αυτό τότε) -Παρά το προβληματικό περιεχόμενο,ο «οίκος» Standard&Poors εκτίμησε το "πιστωτικό μιξ" με ένα AAA-rating (σήμερα ο «οίκος» 'δεν επιθυμεί να σχολιάσει το οτιδήποτε για την αξιολόγηση' όπως και η HSBC για την προφανή πιστωτική απατή...) Σε ποιον κατέληξε τελικά το δάνειο των 103.000 δολαρίων;
Ίσως σε κάποιο από τα ιδρύματα που έχουν κλείσει.Το μόνο σίγουρο είναι ότι λόγω του βαθμού φερεγγυότητας (ΑΑΑ!) συμμετείχαν πάρα πολλά pension funds. Το 25% του περιεχομένου αυτού του "μιξ" που έλαβε και ΑΑΑ αξιολόγηση από τους S&P είναι σε διαδικασία κατάσχεσης.
Και το οικόπεδο της κ.Halterman το αγόρασε οι γείτονας πριν λίγες μέρες,για 15.000 δολάρια.Την παράγκα,απλά την γκρέμισε. ...και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα... Όλο το άρθρο: http://online.wsj.com/article/SB123093614987850083.html#
O παρακάτω πίνακας είναι από τους Birinyi Associates και δείχνει την πρόβλεψη για το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2009.
Το 2009 θα είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα χρονιά από πολλές απόψεις για τις αγορές κυρίως, αλλά και για την πραγματική οικονομία. Το 2009 θα φανεί ξεκάθαρα εάν ό,τι ξεκίνησε από το 2007 ως μια οξεία πτώση θα είναι και μια οξεία διόρθωση ενός μεγαλύτερου εν εξελίξει μακροχρόνιου bull market, ένας "συνήθης" οικονομικός πανικός ή η αρχή της οδυνηρότερης οικονομικής κρίσης των τελευταίων 3 αιώνων.
Αυτές είναι, καλώς ή κακώς, οι 2 ανταγωνιζόμενες απόψεις.
Δείτε από την ίδια πηγή την συγκριτική διαγραμματική απεικόνιση της έως σήμερα υποχωρησης του τραπεζικού τομέα με αυτή την Μεγάλης Ύφεσης του 1929. Είναι προφανές ότι οι επιπτώσεις εκείνου του Depression υπήρξαν 20ετούς διάρκειας, δημιουργώντας μια "βάση" ίσης διάρκειας στον συγκεκριμένο δείκτη, όπου ως βάση εσείς εννοείστε διαδοχικές υφεσεις.
Μέχρι στιγμής η πτώση ομοιάζει. Μόνο που στην παρούσα φάση η πτώση δεν φαίνεται ολοκληρωμένη. Και επίσης, η κρίση έχει παγκόσμια χαρακτηριστικά όπως μαρτυρά και η εκτόξευση των CDS (στα οποία παλαιότερα έχουμε αναφερθεί) τα οποία ασφαλίζουν τα μέσης (5ετούς) διάρκειας κρατικά ομόλογα. Διαβάστε καλά τον πίνακα. Δείτε τις χώρες που είναι στο κόκκινο. Την σειρά κατάταξης τους. Την διαφορά από πέρυσι έως φέτος. Όπου πχ η Αργεντινή για $10.000 χρέους επιβαρύνονταν με $460,7 "ασφάλιστρα". Στο τέλος του 2008 έφτασαν για τα ίδια $10.000 να αναλογούν περίπου $4.000 "ασφάλιστρα". Απίθανα πράγματα...
Η Ελλάδα, σε αντίστοιχες τιμές βρισκόταν στα $22.1 πέρυσι και στα $238 τώρα ανά $10.000 χρέους. "Μόλις" 10 φορές περισσότερα. Δείτε ότι η μισή Ε.Ε. είναι επιεικώς "επίφοβη". Και μιλάμε για την Ιρλανδία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία... Τα δικά μας πολιτικά κοράκια βεβαίως, αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν το Ελληνικό οικονομικό καρναβάλι τις 3 τελευταίες δεκαετίες, μιλάνε για ευθύνες του Χ ή του Ψ και ¨εκλογές¨ και τα τοιαύτα. "Άσχετος ή βλαξ το ίδιο επικίνδυνος".
Δείτε ότι η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Ρωσσία, είναι σε ακόμα (αρκετά έως πολύ) χειρότερη θέση από την χώρα μας. Στις χώρες αυτές οι Έλληνες gurus των Τραπεζών μας "αναπτύχθηκαν", επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά, τζογάροντας 20,30,40 φορές περισσότερα από τα ίδια κεφάλαια τους και πολύ περισσότερα από τις καταθέσεις σας σε αυτές. Και αναπτύχθηκαν με τις προτροπές μεγαλοσχημόνων τύπου κ. Γκαργκάνα, πρώην Διοικητη της ΤτΕ και τώρα Αντιπροέδρου της ΕΚΤ. Σαν κι αυτήν στο Ένθεσις το 2006.
Και τις διαβεβαιώσεις του αντικειμενικού παρατηρητηρίου, της ΤτΕ
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ελληνικές τράπεζες ρίσκαραν σε ένα ασταθέστατο περιβάλλον με σκοπό να φουκώσουν τα ήδη φουσκωμένα χαρτοφυλάκια δανειών τους και προφανώς να αυξήσουν τα "κέρδη" και το "ενεργητικό" τους, βασιζόμενοι στον εταιρικό/λογιστικό παραλογισμό, το ποσό που τους χρωστούν (βλ. δάνεια) να το εγγράφουν ως ενεργητικό, βρέξει-χιονίσει. Και έτσι να θεωρούνται "εύρωστες". Για ποιον λόγο;
Μα για το συμφέρον των μεγαλομετόχων τους, οι οποίοι κατείχαν μετοχές των εταιρειών αυτών σε υποπολλαπλάσιες τιμές από την χρηματιστηριακή τους αξία. Και οι οποίοι απολάμβαναν τις επιστροφές κεφαλαίου και τα πλουσιοπάροχα μερίσματα που τους επεφύλασσαν τα πειθήνια ΔΣ στα οποία συμμετείχαν είτε οι ίδιοι είτε "δι' αντιπροσώπου". Ένας από αυτούς, ο Ανδρέας ο Βγενόπουλος, "καπιταλιστής original και όχι γιαλαντζί" κατά προσφιλή του έκφραση, έβαλλε κατά του επάρατου Ελληνικού Κράτους και Δημοσίου, εμφανιζόμενος σε κάθε είδους έντυπο, παράθυρο, ή εξώπορτα των Ελληνικών ΜΜΕ. Με ιδιαίτερη χαρά "εισήλθε" και στα αθλητικά δρώμενα, ανακηρυσσόμενος πλέον στον πολιτικο-οικονομικο-αθλητικό μας passepartout.
Η εταιρεία του κ. Αντιπροέδρου, η MIG, πρόλαβε να δώσει μερίσματα και επιστροφές κεφαλαίου ρεκόρ το 2007. Τι τύχη... Πρόλαβε, να πρωταγωνιστήσει σε "περίεργες" χρηματιστηριακές εκρήξεις και άλλα τινά, στην υπόθεση με τον ΟΤΕ και την Deutsche Telecom υπό τις ευλογίες του "επάρατου ελληνικού δημοσίου". Γενικώς και ευτυχώς, "πρόλαβε" σε πολλά.
Αν κάποιος καταφέρνει να συγκρατεί την οργή του, διεισδύοντας στον μαγικό κόσμο των διεφθαρμένων ενστίκτων, όπως τα χαρακτήριζε ο Αριστοτέλης, μόνο να γελάσει μπορεί με αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι συνεχιστές και "επιχειρηματικοί απόγονοι" όσων ΕΠΕΒΑΛΑΝ αυτό ακριβώς το τραπεζικό σύστημα, αυτών που ΕΠΕΒΑΛΑΝ τα κράτη να είναι υποχείρια τους με τον δανεισμό και που ΠΡΟΕΒΑΛΑΝ σαν απόλυτο πρότυπο την κατανάλωση και την κατοχή, ως δείγμα κοινωνικής υπεροχής και υπέρτατης "μαγκιάς" και καταξίωσης.
Αυτοί οι οποίοι διακατέχονται αενάως από τα απόλυτα βουλιμικά και εξουσιαστικά κίνητρα, για να πορεύονται στον μάταιο τούτο κόσμο. Πώς μπορείς να κάνεις πολιτική, ως τραπεζίτης, όταν αυτά σου είναι γνωστά; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Μπορείς και θα μπορείς όσο δεν είναι (γνωστά) στους άλλους. Και "δεν θα είναι ποτέ". Διότι έχεις τα μέσα, έχεις το χρήμα, έχεις σαφή σκοπό.
Και όσο θα βγάζουν τον σκασμό για την πραγματικοτητα, αυτοί που τάχα ενημερώνουν κρατώντας στο ένα χέρι την "δημοσιογραφική τους πένα" ή πενία και στο άλλο το πουγκί των εσόδων από τις διαφημίσεις και τις "ευγενικές χορηγίες" σου, θα είσαι ασφαλής, φίλε ανώνυμε τραπεζίτη.
Εκτός κι αν νομίζεις ότι θα είσαι. Όπως νόμιζες ότι είσαι "εύρωστος" 1 χρόνο πριν και τώρα παρακαλάς να σε δανείσουν οι φορολογούμενοι με "πακέτα διάσωσης". Ο μόνος τρόπος για να τους πείσεις, είναι φυσικά ένας: "Φταίει το κράτος". Μόνο που το κράτος, είμαστε εμείς. Τι περίεργο λοιπόν να δικαιώνουμε και να χρηματοδοτούμε κάποιον που μας κατηγορεί. Nά 'ταν το μόνο παράλογο...
Το Δημόσιο Χρέος, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στον κόσμο έχει χορηγούς τα τραπεζικά ιδρύματα. «Το κεφάλαιο». Έχει κράτη βουτηγμένα σε ένα «χρωστάω» και σε μια αέναη διαδικασία που όχι μόνο δεν τελειώνει ποτέ, αλλά διαρκώς επεκτείνεται, διογκώνεται, μεγαλώνει.
Όλα ξεκινούν από το ότι το χρήμα δεν το δημιουργούν τα κράτη αλλά το δανείζονται.
Μόνο και μόνο για να υπάρχουν οι Τρισέδες και Γκαργκάνες, οι Μπερνάνκηδες και Γκρηνσπαν αυτού του κόσμου; Όχι δα. Αυτοί δεν είναι παρά η βιτρίνα των πραγματικών ηνίοχων των ζωών μας.
Με σημαία ένα χαρτονόμισμα, με tattoo ένα χαρτονόμισμα, με εικόνισμα ένα χαρτονόμισμα, με σεντόνια ένα χαρτονόμισμα.
Στην Ελλάδα; Τι είναι δημόσιο χρέος στην Ελλάδα; Σε τι συνίσταται; Πόσο οι μεγάλοι λαοφιλείς ηγέτες του παρελθόντος μας και τα νεώτερα puppets συνεισέφεραν σε αυτό το έκτρωμα; Και αν υπάρχει δημόσιο χρέος, εάν υφίσταται αυτό το «οικονομικό μέγεθος», που η επιστήμη της σκόπιμης ασάφειας, το θεωρεί «αναγκαίο κακό», τι να νοιάζει έναν απλό άνθρωπο, έναν ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ άλλο εκτός από τους Γκαργκανομπερνάνκηδες με Τρισέ κι ολίγη Αράπογλου, αν υπάρχει δημόσιο χρέος, αφου «πάντα υπήρχε»;
Το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος, θαρρείς πως υπήρχε από πάντα λοιπόν. Έτσι είναι;.
Πως γεννήθηκε; με παρθενογέννεση; Από 3 μάγους που έδειχναν προς το ελληνικό τραπεζικό αστέρι - την δραχμή – και πορεύονταν στην Ελληνική Βηθλεέμ, το θησαυροφυλάκιο του Ελληνικού κράτους;
Μπορεί. Οι 3 αυτοί μάγοι είναι ιστορικά οι Μεγάλες «Προστάτιδες» (μας) Δυνάμεις, στις οποίες πάντοτε συμμετείχαν οι Άγγλοι και εκ περιτροπής Γερμανοί, Γάλλοι, Ρώσσοι και οι ΗΠΑ.
Δεν προτίθεμαι ασφαλώς να κάνω «μάθημα» πολιτικής ιστορίας ή ευγονικής. Η ελληνική ιστορία υπάρχει στα ράφια να την διαβάσει όποιος βούλεται. Και να κρίνει.
Θα ξεκινήσω αλλιώς, από ένα κάποιο γεγονός στην σύγχρονη ιστορία μας, όταν η ελληνική κυβέρνηση «διαπραγματευόταν» το δημόσιο χρέος μας το 1926 με τις ΗΠΑ (τότε $15,5 εκ.) και μια κάποια επιπλέον χρηματοδότηση μας, για «άσκηση πολιτικής». Δημοσιεύτηκε στο TIME και ευτυχώς υφίσταται για να το βλέπουμε και σήμερα. Σε αυτό το δημοσίευμα κρύβεται η «μαγεία».
Τι μαγικό έχει το Δημόσιο Χρέος ενός κράτους; Είναι πάρα πολύ απλό. Δημιουργεί άπλετο χώρο εξαρτήσεων για ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ κράτος από ένα ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ κράτος.
Έχετε ποτέ αναρωτηθεί τι καθόρισε την ισχύ κάθε κράτους στον παγκόσμιο χάρτη; Σίγουρα όχι ο πληθυσμός ή η έκταση. Τελικά ούτε ο φυσικός του πλούτος. Αν ήταν έτσι η Αίγυπτος με το μεγαλύτερο ποτάμι στην Αφρική ή Ουκρανία με τα ατέλειωτα μεταλλεία, αέριο και πετρέλαια, θα ήταν από τους εύρωστους και δυνατούς.
Τη δύναμη την έχουν όσοι διαχειρίζονται τις πηγές των κεφαλαίων, την κυκλοφορία του χρήματος. Θα πρέπει να ειπωθεί δεκάδες φορές για να γίνει αντιληπτό το πόσο και το πως, ΑΥΤΟ και ΜΟΝΟ, είναι η αιτία των πάνδεινων.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα, δεν είναι όπως πολλοί μίζερα επαίρονται η Μπανανία των Εθνών. Της τάχα πολιτισμένης υδρογείου. Είναι ένα από τα δεκάδες παραδείγματα υπόδουλων κρατών, τα οποία τα σέρνουν οι κοτζαμπάσηδες, σαν την μαϊμού στο παγκόσμιο παζάρι του Δημόσιου Χρέους. Θυμηθείτε τον Rothschild. "Επιτρέψτε μου να εκδίδω και να ελέγχω το χρήμα και δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους".
"Let me issue and control a nation's money and I care not who writes the laws." Mayer Amschel Rothschild
Πίσω από τις «Προστάτιδες Δυνάμεις» του τότε και τους «Συμμάχους» του σήμερα, κρύβονται αναντίρρητα τα μεγάλα πορτοφόλια.
Οι νεώτεροι αναγνώστες, διαβάζοντας παλαιότερες αναρτήσεις στο blog, θα βρουν εύλογα και εύκολα πως και ποιοι, κατά την άποψη μας, βρίσκονται πίσω απο τα κράτη με ΚΑΘΕ έμμεσο ή άμεσο τρόπο:
Ελέγχοντας τη νομοθετική εξουσία με το lobbying, την εκτελεστική με την "εγκατάσταση" ("υπόδειξη") σε θέσεις-κλειδιά ολόδικών τους «παιδιών», την οικονομική πολιτική με την εκχώρηση σε αυτούς από το κράτος, της εξουσίας να τυπώνουν και να κυκλοφορούν το χρήμα, καθώς επίσης και με τον άμεσο έλεγχο εταιρειών - κολοσσών, με τζίρο μεγαλύτερο από τα ΑΕΠ κρατών και φυσικά με άρμα για όλες αυτές τις κατακτήσεις τους, τον ΔΑΝΕΙΣΜΟ.
Ο ισχυρισμός αυτός έχει υποστηριχτεί με πάμπολλα επιχειρήματα, στον Επίκουρο.
Ο δανεισμός χωρίζεται σε 2 είδη: Στον δανεισμό της ευφορίας και της καλής χαράς και τον δανεισμό του πανικού και του ατέλειωτου φόβου.
Στον δανεισμό της ευφορίας, δανείζονται όλοι, το κράτος και κυρίως οι ιδιώτες/πολίτες/καταναλωτές και οι επιχειρήσεις. Στον δανεισμό του πανικού δανείζεται σχεδόν μόνο και αποκλειστικά το κράτος, ως σωτήρας: στην ουσία πρόκειται και πάλι για τους ιδιώτες/πολίτες/καταναλωτές αλλά αυτήν την φορά ΕΜΜΕΣΩΣ, μέσω της φορολογίας και επίσης ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ, αφού αυτά τα χρέη ΔΕΝ αποπληρώνονται κατά κεφάλαιο αλλά μόνο οι τόκοι τους. Τα χρέη αυτά διαστέλλονται σαν το σύμπαν.
Και στις 2 περιπτώσεις δανείζουν οι μεγάλοι «χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί». Είναι μια κορώνα κερδίζω – γράμματα χάνεις κατάσταση. Και όταν λέω "μεγάλοι", εννοώ οι πραγματικά μεγάλοι, όπως η Goldman Sachs και η JP Morgan (εδώ ο κόσμος καίγεται και η JP Morgan εμφάνισε κέρδη). Αυτοί για τους οποίους ποτέ δεν θα ακούσετε ότι «κινδυνεύουν». Διότι αν το ακούσετε, κλείστε τα φώτα του συστήματος και πάμε για ύπνο. Αυτοί είναι το σύστημα. Είναι το κράτος. Είναι τόσο "αυτονόητοι" που θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό να συνοδεύουν ή να εκπροσωπούν απευθείας τις κυβερνήσεις στα διεθνή φόρα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα στελέχη της ΕΚΤ. Τα ίδια γίνονται παντού. "Εθιμικά".
Ο Δανεισμός έχει μια απλή εξίσωση. «Είσαι εξαρτημένος από το χρήμα, διότι αυτό είναι όρος επιβίωσης, είτε είσαι κράτος είτε μονάδα».
Το «εύκολο» αυτό χρήμα (με πίστωση) στο παρέχει κάποιος τρίτος. Η επιβίωση σου εξαρτάται από αυτόν τον τρίτο. Και επειδή ο κόσμος μας είναι και λίγο βουλιμικός, δεν αρκεί η υποδούλωση σου στον δανεισμό. «Ζητούνται» και άλλες δεσμεύσεις.
Ας τα κάνουμε, όπως πάντα, λιανά να μην μπλεκόμαστε.
Το Δημόσιο χρέος, είναι μια κοτσάνα με 2 ρίζες και μια παραφυάδα.
Η μια ρίζα λέγεται εσωτερικός δανεισμός. Δανειζόμαστε μεταξύ μας. Το κράτος δανείζεται "εκ των έσω". Με ομόλογα, έντοκα γραμμάτια κλπ. Παλαιότερα διαφημιζόταν έντονα αυτή η πρακτική. Μετά το Ευρώ, ο εξωτερικός δανεισμός, που γινόταν σε συνάλλαγμα και ήταν ο πιο επικίνδυνος και εξαρτησιογόνος, έπαψε να θεωρείται «εξωτερικός». Το Ευρώ, ως κοινό νόμισμα και η (κοινοτική) άρση κάθε απαγόρευσης στην κυκλοφορία των κεφαλαίων άνοιξε την κερκόπορτα των κρατών στους μεγάλους εξωτερικούς δανειστές, ξέρετε ποιους. Έτσι η Ελλάδα, σήμερα είναι πλέον δανεισμένη στους ξένους σε υπέρογκο βαθμό (άνω των €170 δις). Και φυσικά, εξαρτημένη, όσο ποτέ. Είναι Ευρω-παία.
Η άλλη ρίζα λέγεται εξωτερικός δανεισμός. Δανειζόμαστε από άλλα κράτη και από ξένα «ιδρύματα». Το κλειδί. Πάλι με ομόλογα κλπ, αλλά και με άλλους «άδηλους» τρόπους. Ήταν κάποτε η εξαίρεση. Πλέον, είναι ο κανόνας. Πόσα χρόνια έχετε να δείτε διαφήμιση για ελληνικά ομόλογα; Δεν χρειάζεται.
Η παραφυάς, ονομάζεται Εγγυήσεις Ελληνικού Δημοσίου. Το Δημόσιο εγγυάται για δάνεια που θα λάβουν οι επιχειρήσεις ή οι αγρότες μιας πλημμυροπαθούς περιοχής, οι πολίτες μιας πυρόπληκτης περιοχής, μιας αδύναμης κοινωνικής ομάδας (πχ δάνεια ΟΕΚ) κλπ. Βασικά το Δημόσιο εγγυάται για τα δάνεια των Δήμων (ΟΤΑ) οι οποίοι είναι κατάχρεοι και ανυπόληπτοι.
Αυτά όλα στα χαρτιά. Επί της ουσίας, να τι συμβαίνει.
Μια ισχυρή χώρα, πριμοδοτεί κάποιες από τις ισχυρές εταιρείες της, προκειμένου να αναπτυχθούν στο εξωτερικό. Μια τέτοια χώρα είναι οι ΗΠΑ και κάποια από αυτές τις εταιρείες μπορεί να είναι η BOEING ή η LOCKHEED ή και δεκάδες άλλες. Η μία πουλά αεροπλάνα και η άλλη όπλα. Καμία από αυτές δεν είναι τυχαία. Πϊσω από την κυβέρνηση των ΗΠΑ κρύβεται φυσικά το τραπεζικό λόμπι και η FED όπως ελπίζω να έχει γίνει απόλυτα κατανοητό ως τα τώρα. Υποκρύπτεται μασκαρεμένο το κεφάλαιο ως καλός λευκός ιππότης.
Εσύ είσαι μια αδύναμη χώρα που λχ συνορεύεις με μια άλλη αδύναμη χώρα. Σας ενώνει η αντιπαλότητα. Διότι η αντιπαλότητα σας είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να εξοπλιστείτε. Η χώρα αυτή μπορεί να λέγεται Ελλάδα και η άλλη Τουρκία, ή Πακιστάν και Ινδία, ή Βόρεια και Νότια Κορέα ή όπως αλλιώς θέλετε. Το «δυνατό κράτος» με την δυνατή επιρροή, πουλά όπλα μέσω της διαδικασίας «ανοίγματος πιστώσεων». "Πάρε όπλα και μου τα πληρώνεις αργότερα". Ανοιχτόχερα.
Σε έναν παγκόσμιο ετήσιο τζίρο $1,4 τρις για όπλα (το 2,5% του παγκοσμίου ΑΕΠ), θα πρέπει να ξέρετε ότι υποκρύπτονται ατέλειωτες πολιτικές εξαρτήσεις και οικονομικά συμφέροντα. Αυτό το αλισβερίσι ονομάζεται «διπλωματία». Η ικανότητα σου να βρίσκεις την καλύτερη λύση για έναν υπόδουλο.
Το Stockholm International Peace Research Instituteπαρουσιάζει μια ετήσια έκθεση που έχει το ενδιαφέρον της, επ’ αυτών.
Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι εισαγωγείς όπλων παγκόσμια; Κίνα, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ινδία και κοντά... Ελλάδα. Ο μεγαλύτερος εξαγωγέας είναι φυσικά οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και η Ρωσία και η Γερμανία.Μόνο στην κυβέρνηση Bush τα πρώην στελέχη της Lockheed Martin, μιας εταιρείας κολοσσού στην πολεμική βιομηχανία και όχι μόνον, υπήρξαν ουκ ολίγα.
Ο κ. Stevens πρόεδρος της «επιτροπής για το μέλλον της αεροπλοΐας» ήταν ένας. Γνωμοδότησε φυσικά για την άμεση επέκταση των προμηθειών. Ο Steven J. Hadley, Εθνικός Σύμβουλος Ασφαλείας (National Security Advisor), όταν αποχώρησε η Condoleeza Rice (θυμίζω πρώην μεγαλοστέλεχος της πετρελαϊκής Chevron), ήταν άλλος ένας - έχω αναφερθεί προ πολλού στον κύριο. Ο υπουργός μεταφορών Norman Mineta, επίσης. Σημειωτέον ότι αυτός ήταν και Δημοκρατικός στην τσέπη, όχι Ρεπουμπλικάνος. Ο μόνος Δημοκρατικός στην Κυβέρνηση Μπους. Το συμφέρον χτίζει " ιδεολογικές γέφυρες". Συγνώμη για το "ιδεολογικές".
Άλλος ήταν ο Otto Reich, υφυπουργός εξωτερικών, αρμόδιος για το «Δυτικό ημισφαίριο». Όλοι λομπίστες της Lockheed. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ παραδείγματα. Πχ. Ακόμα ένας ο E.C. Aldridge, Jr, o οποίος ήταν ο εντεταλμένος στο Υπουργείο Άμυνας για την προμήθεια οπλικών συστημάτων και αυτός που υπέγραψε την συμφωνία με την Lockheed για την αγορά από το Αμερικάνικο Δημόσιο των μαχητικών F22, ήταν και αυτός στέλεχος της εταιρείας. Και υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας του Μπους.
Το PAC της Lockheed πριμοδοτεί με περί τα $1.000.000 ετησίως ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά.
Είναι δωροδοκία; Στην Αμερική λέγεται ότι μια Επιτροπή Δράσης (PAC) πριμοδοτεί... δράσεις. Lobbying ονομάζεται η δωροδοκία στην πολιτισμένη Δύση (βλ. ανάρτηση "Ποια Αμερική θέλουμε").
Τα ανέφερα όλα τούτα εντελώς ενδεικτικά, για να καταδείξω συνοπτικά ότι οι μεγαλοεταιρείες, είναι ένα όχημα για την δημιουργία δημόσιου χρέους, με κάθε τίμημα, με κάθε μέσο και με ανθρώπους τους παντού και προπάντων, εκεί που πρέπει. Το παράδειγμα της Lockheed είναι ένας κόκκος άμμου στην θάλασσα των αληθινών συμφερόντων, των εξαρτήσεων και της πραγματικότητας.
Τα ισχυρά κράτη πριμοδοτούν εταιρείες τύπου Lockheed με τους τρόπους που προαναφέρθηκαν και «αναγκάζουν» τους αδύναμους – είτε με το καλό είτε με το κακό – να ενδώσουν. Η Ρωσία του Πούτιν δεν κάνει τίποτε άλλο στην διεθνή σκηνή, εκτός αυτό αυτό.Η εξάρτηση είπα πριν δεν είναι μόνο οικονομική και στιγμιαία. Εκτείνεται εις το διηνεκές, λχ θα πρέπει να προμηθεύεσαι ανταλλακτικά ή να αλλάζεις τα συστήματα σου με νέας τεχνολογίας, διότι αλλιώς θα υπολείπεσαι του αντιπάλου σου, κλπ. Η εξάρτηση γίνεται μόνιμη και διαπλέκεται με όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων ενός κράτους. Η εξάρτηση υπακούει σε ανταγωνισμούς, κάποιος από αυτούς ψεύτικους και πλαστούς και προβοκατόρικους, με τις λεγόμενες False Flag Operations, για να γυρίζει και να μυρίζει το χρήμα. Αν είσαι κάπου απειθής, η διακοπή της τροφοδοσίας σου με κάποιο από τα προσφερόμενα «αγαθά» είτε είναι όπλα, ή υπηρεσίες, είτε αμιγώς χρήμα είτε κάτι άλλο, είναι μια απειλή που δεν μπορείς να την αντέξεις.
Η ηρωίνη του πρεζάκια. Και ως κράτος έχεις την μέγιστη τιμή να είσαι το βαποράκι. Καμιά φορά η δόση σου, χάρισμα σου.
Τα “big time” κράτη δανείζουν άλλα κράτη και εμμέσως, μέσω των «ανθρωπιστικών βοηθειών» ή μέσω των "αναπτυξιακών έργων" ή με ένα κάρο άλλες καλόηχες ταμπέλες που συνήθως πλασάρουν τα media, ο στρατός των αμαθών και ημιμαθών δημοσιογράφων, που κινούνται σαν τα ανεμολόγια πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Ποιοι αναλαμβάνουν τις μελέτες των έργων, ποιοι τα κοστολογούν και ποιοι τα χρηματοδοτούν, είναι συνήθως κάποιοι με το ιδιο όνομα. Οι ίδιοι εκπαιδεύουν και στρατολογούν. Συντάσσουν τεχνοοικονομικές μελέτες, Τις προωθούν. Τις "εγκρίνουν". Τις εφαρμόζουν. Είναι «αναγκαίοι». Έχουν «τεχνογνωσία». Σημαδεμένη τράπουλα.
Σε επίπεδο κρατών, όπου εκεί δεν είμαστε μονάδες, αλλά σύνολα, τα μεγάλα πορτοφόλια παίζουν εν ου παικτοίς. Ελάχιστα πραγματικά γίνονται ευρέως γνωστά και τούτο διότι συνήθως όλοι είναι «ικανοποιημένοι» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (...) αλλά και διότι η μυστικότητα επιβάλλεται για λόγους «εθνικής ασφαλείας» ή την προάσπιση «εθνικών συμφερόντων» και άλλες φανφάρες.
Αυτοί οι όροι, όπως και ο όρος «ανεξαρτησία», που αναφέρθηκε τις προάλλες για την ΕΚΤ και τον ρόλο της, όπως προβλέπεται στο Καταστατικό της (βλ. ανάρτηση για ΕΚΤ), κάθονται στο ίδιο θρανίο, είναι Οργουελικοί ευφημισμοί, όπου στην πραγματικότητα από πίσω τους κρύβονται άλλα, πολύ πιο βάρβαρα ακόμα και να τα προφέρει κανείς, συμφέροντα, έννοιες και όροι.
Όταν τα «big time» κράτη "χρηματοδοτούν", το κάνουν βεβαίως ως τσάμπα μάγκες με δανεικά.Ουδένα κράτος δεν υπάρχει στην υφήλιο που να μην είναι κατάχρεο στους Τραπεζίτες, που να έχει ίδια κεφάλαια προς εκμετάλλευση. Μέχρι πρόσφατα ήταν η Αλβανία και η Ρουμανία οι εξαιρέσεις. Η μοίρα τους, γνωστή. Απομονωμένοι σαν λεπροί, μέχρι να πάρουν την απόφαση να συμμετάσχουν στο δανειοπάζαρο.
Πως λειτουργεί τότε, «η ιστορία»;
Και πάλι θα παραπέμψω εμμέσως σε προηγούμενες αναφορές μας.
Όταν οι ΗΠΑ έχουν εξασφαλίσει να είναι το δολάριο το παγκόσμιο νόμισμα (reserve currency) και αφού μπόρεσαν να κυκλοφορούν και να τυπώνουν μέσω της FED όσα θέλουν χωρίς το gold standard, να δανείζουν όπου να’ ναι, όσο να’ναι για ό,τι να ναι – η απάντηση είναι απλή: μια εκτυπωτική μηχανή χρειάζεται, μελάνι, πετρέλαιο και πυγμή. Ακριβώς, ή περίπου, σαν τις μολότοφ.
Παρεμπιπτόντως, έσφαλα. Είπα: «...αφού μπόρεσαν να κυκλοφορούν και να τυπώνουν μέσω της FED όσα θέλουν χωρίς το gold standard». Η αλήθεια είναι «...αφού η FED μπόρεσε μέσω του κράτους να κυκλοφορεί και να τυπώνει όσα θέλει χωρίς το gold standard...».
Η διείσδυση γίνεται σε όλα τα επίπεδα με τον δούρειο ίππο του δανεισμού. Πολιτικό, στρατιωτικό, κοινωνικό (ένδυση, διατροφή, ψυχαγωγία), πολιτισμικό. To trend του χρήματος στο όνομα της βρώμικης πολιτικής είναι πάντοτε bullish. Μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι, οι άνθρωποι ευδαιμονικά απολαμβάνουν την ικανοποίηση των ενστίνκτων τους. Την δανεική ζωή τους.
Οι πολιτικοί είναι ευχαριστημένοι διότι επιδεικνύουν "έργο".
Και οι «(κατ)έχοντες» της πρώτης – πρώτης θέσης, ακόμα περισσότερο, ευ-δαιμονισμένοι από την αύρα του χορού της εξουσίας, της κυριαρχίας, της δύναμης τους.
Αυτά όλα δεν είναι αντι-καπιταλιστικά παραληρήματα και μαρξιστικές κορώνες, φίλοι.
Θυμίζω από τις σχετικές φράσεις-τοποθετήσεις Αμερικανών Προέδρων που υπάρχουν σε παλιότερη ανάρτηση, μια του Αιζενχάουερ (με αρκετά προσεκτικούς χαρακτηρισμούς, φυσικά)
"Στους κυκλους της κυβέρνησης, πρέπει να προφυλαχτούμε από την συγκέντρωση αδικαιολόγητης επιρροής, είτε ζητείται είτε όχι, από το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Το ενδεχόμενο της καταστροφικής ανάδειξης μιας άστοχης δύναμης, υπάρχει και θα εξακολουθεί να υφίστατα"
"In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the military-industrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist."
Η χώρα μας, έχει καλά βιώσει τι θα πει αυτού του είδους η εξάρτηση και σε πολιτικό και σε κοινωνικό επίπεδο. Οι πολίτες στην πλειονότητα, είτε δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται ή δεν ζουν πια. Είναι πάντοτε, βλέπεις, λίγο «πολύλοκα» και «δύσκολα» και «δυσνόητα» και, που καιρός γι’ αυτά. Τα μυαλά μας πονάνε ανάμεσα στα φουσκωμένα στήθια της κ. Ελένης Μενεγάκη. Που χώρος για άλλες έγνοιες.
Όταν όμως μια χώρα, ξεκινώντας απο το 1968, έχει χρέος 33 δις δραχμών και η ευνοούμενη των ΗΠΑ χούντα των συνταγματαρχών (όπως τα αρχεία του Foreign Office και οι ίδιες εμμέσως παραδέχθησαν), άμα τη αναλήψει, το διπλασιάζει σχεδόν σε ένα χρόνο με "έκτακτες" δαπάνες...
όταν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας τότε επιβάρυνε το εισόδημα του καθενός μας κατά ποσοστό 33,6% όσο δηλ. το εισόδημα ενός Νορβηγού και το μισό απ’ ό,τι ενός Ολλανδού ή Βέλγου και πλέον χρωστάμε περισσότερα από αυτά που παράγουμε και βρισκόμαστε στην 122η χειρότερη θέση στον κόσμο... (θυμίζω World Economic Forum στην Ετήσια Έκθεση Ανταγωνιστικότητας- και στον Επίκουρο)
όταν το δημόσιο μας χρέος από 163 δις δραχμές το 1981 έφτασε τα 2 τρις δραχμές το 1990 και από το 25% του ΑΕΠ το 1980 στο 79,6% το 1989 (3 φορές επάνω), μετά από την διακυβέρνηση ενός από τους 10 καλύτερους οικονομολόγους των ΗΠΑ, του σοσιαλιστή Ανδρέα Παπανδρέου (ο οποίος κατά την προσφιλή του Παπανδρεϊκή διγλωσσία, ενώ δήλωνε "αν το έθνος δεν αφανίσει το χρέος, το χρέος θα αφανίσει το έθνος" μετά, με την ίδια άνεση άνοιγε τα δημόσια ταμεία, βλ. τα ΔΑΝΕΙΚΑ των δημόσιων ταμείων, με το «Τσοβόλα δώστα όλα» και άλλα σοκολατένια αρώματα)...
όταν το ίδιο χρέος, σε επτά χρόνια, από το 1990 έως το 1997 ανήλθε σε 114 δις Ευρώ ή 30 τρις δραχμές, δηλαδή άλλες 15 φορές πάνω από το 1990 και 200 περίπου φορές από το 1981, για να εξυπηρητεθεί ένα ατέλειωτο όργιο διορισμών και λεηλασίας των δημόσιων οικονομικών και όπου τα χρήματα του Α' ΚΠΣ (Πακέτου Ντελόρ) πήγαν εξ ολοκλήρου σχεδόν σε πελατειακές και ψηφοθηρικές ανάγκες, με αποτέλεσμα το γραφικό, η ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου, το μετρό της Αθήνας, η εκτροπή του Αχελώου, η Αττική οδός, να έχουν εξαγγελθεί πάνω από 30 φορές σε αυτήν την δεκαετία... Θυμίζω ότι στην ίδια δεκαετία, το ποσοστό ανεργίας, από το 2,7% του εργατικού δυναμικού το 1980, το 1989 είχε φθάσει στο 6,4%.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, έπεσε από το 71,8% του μέσου όρου των "15" της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1980, στο 59,4% το 1989.
28 χρόνια μετά είναι στο 88%. Σημειωτόν, μαρς.
όταν η νέα διακυβέρνηση, του μεσαίου χώρου και όπως φαίνεται και του μεσαίου δακτύλου, της ΝΔ, παρέλαβε την εξουσία και όταν το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης βρισκόταν στα 179 δις το 2003 και στα 198 δις ευρώ το 2004 - και παρότι ιδιωτικοποίησε ό,τι μπορούσε (και άρα είχε ιδιαίτερα αυξημένα έκτακτα έσοδα) κατάφερε, το 2009, να παρουσιάζει (σύμφωνα με τον προϋπολογισμό της) χρέος 273,556 δις Ευρώ, δηλαδή φούσκωμα 95 δις Ευρώ σε 5 χρόνια, 10 φορές όσο κόστισε η Ολυμπιάδα του 2004!... Που πήγαν τα λεφτά;
όταν καλούμαστε να πληρώσουμε κοντά 30 δις Ευρώ για τοκοχρεολύσια παλαιότερων ετών, μόνο το 2009, 4 φορές όσο οι δαπάνες για την Παιδεία και όσο κοστολογούνται τριακόσια (300) ακριβά χιλιόμετρα δικτύου μετρό, δηλ. ενός δικτύου που θεωρητικά θα υπερκάλυπτε κάθε μεγάλη πόλη της Ελλάδας...
όταν η μεσαία διακυβέρνηση της ΝΔ, δια του κ. Αλογοσκούφη, μερίμνησε να εκδίδονται και ομόλογα 30ετούς διάρκειας και επίκειντα και 50ετούς (!), με αποτέλεσμα η μέση διάρκεια των ομολόγων, να είναι από 1,63 χρόνια το 1994 στα 11,99 (βλ.12) χρόνια το 2008 και να έχουμε από σήμερα χρεώσει τα σωτήρια έτη απογόνων 2037 και 2040 με κάποια δις...
...ενώ η διακυβέρνηση του κ. Σημίτη προνόησε εν έτει 1999 να χρεώσει στο 2009 τα σπασμένα, σκεπτόμενη ίσως ότι μπορεί να επανεκλεγούμε το 2000 και το 2004, άρα το 2008, που θα ναι οι επόμενες εκλογές, να μην έχουμε τίποτα ζόρια...
όταν λοιπόν το δημόσιο χρέος μας από τα 163 δις δραχμές το 1981 έφτασε (σε δραχμές) τα 93 τρις το 2009, δηλαδή 570 φορές επάνω, τι θέλετε να σας πω ή να γράψω άλλο;
Ουδείς φταίει; Ήταν ένας-κάποιος κακός υπολογισμός; Μας ξέφυγε η κατάσταση και η μία δραχμή που χρωστάγαμε έγινε 570; Τι;
Στο Δημόσιο Χρέος μας, ας βάλουμε καταρχάς όλοι το δάκτυλο μας επί του τύπου των ήλων. Το εσταυρωμένο κράτος μας, είναι απότοκο της φοροδιαφυγής, του ρουσφετιού που όλοι κάποια στιγμή αποζητήσαμε, της υπερτιμολόγησης εξόδων και αμοιβών μας σε συναλλαγές μας με το δημόσιο, των στημένων διαγωνισμών. Βρίσκεται σε πλαστές συνταγογραφήσεις και σε εικονικά τιμολόγια, σε πύλινες επιχορηγήσεις, και εταιρείες - φαντάσματα, σε τρύπιους ισολογισμούς και σε πετσοκομμένα ένσημα και ασφαλιστικές εισφορές.
Μα πάνω απ’ όλα, η δύστυχη νοοτροπία μας και ίσως το ριζικό μας, έχει προ πολλού αποφασίσει να μας ποδηγετούν, άβουλοι, ανίκανοι, συχνά ανόητοι, απαίδευτοι και ανιστόρητοι πολιτευτές, στους οποίους έχει χορηγηθεί το διακριτικό γνώρισμα του πολιτικού αντιπροσώπου. Όσοι γνωρίζουν ή ειναι συνδικαλιστές, κάτι περισσότερο από αυτά που ανέφερα θα λογίζονται τώρα. Όσοι γνωρίζουν ή είναι υψηλόβαθμοι «στρατιωτικοί γραφείων», ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, στελέχη υπουργείων, ¨εργολάβοι δημοσίων έργων", προμηθευτές δημόσιων νοσοκομείων, κλπ ή απλά κλακαδόροι του συστήματος αυτού (και άλλοι πολλοί από εμάς) κάτι παραπάνω ίσως να έχουν κατά νου.
Η ουσία είναι, ότι όσες φορές στο παρελθόν τέθηκε ως ζήτημα η ΑΓΩΝΙΑ για την επιβίωση του Ελληνικού Κράτους, κατ’ επίφαση «δημοκρατικές» φωνές, τάχα για το συφέρον του λαού (κατά βάση για το θλιβερό τους το σαρκίο), άλλαζαν τον ρου της μοίρας μας. Πρώτα απ΄όλα ήταν η επιβίωση των ίδιων και των πατρόνων τους.
Και γι αυτό τώρα, μετά από 3δεκαετίες ατέλειωτης ρεμούλας, οσφυοκαμψίας και υποκλίσεων στους απροσδιόριστους ηγέτες, τους «Θείους» και τους «Μεγάλους», των οποίων πολλά και άξια τσιράκια εδέησε να παράγει αυτός ο τόπος - το Ελληνικό Κράτος (παρεμπιπτόντως δηλαδή και με το συμπάθειο, όλοι μας χωρίς εξαίρεση), οδεύει σε μια οδυνηρή οικονομική απαξίωση, από το κεφάλι προς τα πόδια. Δεκάδες παράγοντες, συνηγορούν στο ότι ανεπιστρεπτί, το μέλλον μας άλλαξε, αλλά δεν το ξέρουμε ακόμα, δεν ΘΕΛΟΥΜΕ να το ξέρουμε. Ας είναι.
Εύχομαι από καρδιάς να είμαι ολότελα λάθος. Εγώ και άλλοι σαν εμένα, σήμερα είμαι - αύριο δεν είμαι. Παρόλαυτά ήδη οι Financial Times το λένε ξεκάθαρα και μας βάζουν στο στόχαστρο. Οι πρώτοι υποψήφιοι για χρεοκοπία (σωστά διαβάσατε) από τη ζώνη του Ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, οι πρωταίτιοι, βρίσκονται εκεί που ακριβώς, υπάλληλοι των εταιρειών αξιολόγησης*, σαν και αυτόν που υποβάθμισε λέει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας προχθές, θα ήθελαν να είναι:
Συνταξιούχοι ή νεκροί.
Παρακολουθώντας κάποτε, ένα διεθνές κοινωνικό φόρουμ με παγκόσμια συμμετοχή, αντιλήφθηκα, σαν κάτι ουρανοκατέβατο να με χτύπησε, την πραγματική νομοτέλεια των ζωών μας. Ενώ «εμείς», «οι άλλοι», προσπαθούμε να αντιπαρέλθουμε δεκάδες διαδικαστικές «ανωμαλίες», μεταξύ μας, να βρούμε συνισταμένες και να ταυτιστούμε σε κάποια ελάχιστα σημεία, μήπως και ποτέ καταφέρουμε ως απλοί άνθρωποι να συνεννοηθούμε και να αντιμετωπίσουμε από κοινού την τεράστια αδικία, ανισότητα και εκμετάλλευση, που μας πνίγει τόσο συχνά και τόσο έντονα και τόσο καθημερινά, από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια απίστευτα οργανωμένη, πειθαρχημένη και συνεκτική δύναμη, η οποία και τι θέλει ξέρει και πως να το αποκτήσει και πάνω απ’ όλα τι την ενώνει. Θέλει χρήμα, περισσότερο χρήμα με κάθε τρόπο, μέσο ή τίμημα.
Όταν βλέπετε ένα διάγραμμα σαν το παρακάτω, διαβάστε τι πραγματικά σας λέει. Σας λέει ότι ηττηθήκαμε, ότι αυτό που τάχα αντιμετωπίζουμε, είναι τόσο ισχυρό που μας έχει φτάσει στο τελευταίο προπύργιο της παράδοσης. Στην συνομολόγηση, ότι είναι φυσιολογικό, αναπόφευκτο και ΑΝΑΓΚΑΙΟ.
Δείτε λοιπόν, πως το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος, εκτοξεύτηκε, 570 φορές, την στιγμή που 1 στους 5 Έλληνες παρέμεινε κάτω από το όριο της φτώχειας. Που πήγαν τόσα χρήματα;
Πως ετούτος εδώ ο τόπος, κάποτε, μετά από έναν Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1897), 2 Βαλκανικούς Πολέμους, 2 Παγκόσμιους και μια κατοχή, έναν εμφύλιο, 3 Δικτατορίες (Κονδύλης - Πάγκαλος – Μεταξάς), την Μικρασιατική Καταστροφή και την απόλυτη ένδεια, κατάφερε να είναι το ταχύτερο αναπτυσσόμενο κράτος στον κόσμο μετά την Ιαπωνία έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970. «Το ελληνικό οικονομικό θαύμα» - εδώ
Στο 1ο διάγραμμα η Ελλαδίτσα, ταγός, πρώτη και καλύτερη ακόμα και από την Λοκομοτίβα Γερμανία
...και στο επόμενο ουραγός (έτος βάσης το 1980)...
Εν έτει 1980, το χρέος μας ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 10 εκατοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από τον μέσο όρο των κρατών της Ε.Ε.. Σήμερα, ο ΜΟ της Ευρώπης των 15, είναι 65,8%. Οι μεγάλοι πολιτικοί μας ηγέτες, κατάφεραν σε 3 δεκαετίες, να το εκτοξεύσουν 40 μονάδες πάνω από τον μέσο κοινοτικό όρο. Αυτό λέγεται οπισθοδρόμηση και υποθήκευση του μέλλοντος μας. Ξεκάθαρα. (Δείτε κι αυτό).
Δείτε πως οι "ηγέτες" της Μεταπολίτευσης (για τους οποίους σκίζαμε τα ρούχα μας), στην πιο ομαλή δημοκρατικά περίοδο, όπου για να τα λέμε απλά, μας άφησαν ήσυχους οι "Προστάτες", συνέπεσε να είναι και οι ηγέτες της μεγαλύτερης υπερχρέωσης που γνωρίσαμε από συστάσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η υποδούλωση της υπερχρέωσης, δεν σταματά, διότι πολύ απλά, ΠΟΥΘΕΝΑ και ΠΟΤΕ έως σήμερα δεν υπάρχει αντίστοιχο προηγούμενο.
Άλλωστε το Διευθυντήριον εις τας Ευρώπας, μας έχει διαμηνύσει:
Αλλά για να συμπεράνουμε και κάτι: Η υπερχρέωση είναι ο μόνος τρόπος να έχεις μια κάποια ειρήνη, ασφάλεια, ηρεμία... 'Η θα πληρώνεις με χρήμα, ή με αίμα.
Κάποια τζιμάνια λένε πως δεν έχει σημασία το ύψος του χρέους (570 φορές πάνω όπως είπα) αλλά το ποσοστό του στο ΑΕΠ (105%), άρα "μόλις" 5 φορές πάνω.
Καταρχάς, η Παγκόσμια Τράπεζα έχει θέσει ως σημείο καμπής το χρέος να βρίσκεται άνω του 50% του ΑΕΠ. Σκεφτείτε που βρίσκεται ο κοσμος, όχι μόνο εμείς. Ένα τούτο.
Δεύτερον. Το ΑΕΠ της Ελλάδα, βασίζεται κατά 70% σε υπηρεσίες. Είναι αμφίβολο αν σε μια μακρά περίοδο αποπληθωρισμού, όπου την διαδέχονται συνεχείς υφέσεις, αν η αγορά των υπηρεσιών θα συνεχίσει να στηρίζει την οικονομία, αφού οι υπηρεσίες κατεξοχήν βασίζονται στην κατανάλωση. Το χρέος θα συνεχίσει να μεγαλώνει, το ΑΕΠ πιθανότατα όχι. Αυτό εννοούσε ο Παπανδρέου "το χρέος θα μας πνίξει".
Τρίτον. Η οικονομία της Ελλάδας, ανέκαθεν στηρίχτηκε στο μεταναστευτικό συνάλλαγμα, τη Ναυτιλία της και την οικοδομική δραστηριότητα. Όσο αφορά το πρώτο, δεν μπορώ να ξέρω τι επιπτώσεις θα έχει μια γενικευμένη παγκόσμια κρίση στην εισαγωγή χρήματος. Για την ακρίβεια δεν μπορώ να ξέρω, την ένταση και το μέγεθος των επιπτώσεων.
Όσο αφορά όμως τη Ναυτιλία, έχω τεκμηριώμενη άποψη. Η Ναυτιλία αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε σημείο ιστορικής καμπής. Δεν μιλάμε για κρίση, αλλά για ζητήματα ύπαρξης. Ο δείκτης Baltic Dry, ο οποίος μετρά το κόστος των ναύλων, σημείωσε δραματική πτώση 94%, από τα υψηλά του.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Telegraph της 14ης Ιανουαρίου, πλέον οι μεταφορές και οι ναύλοι βρίσκονται στα όρια του κόστους και συχνά κάτω από αυτά...Τσάμπα. Ας μην πω τι γίνεται στις ακυρώσεις παραγγελιών για νέα πλοία, τις τιμές στις αγοραπωλησίες πλοίων, κλπ.
Περιττό επίσης να πω, ότι υπάρχουν συγκεκριμένες τράπεζες στην Ελλάδα, που στήριξαν την "ανάπτυξη τους" στην ανάπτυξη της Ναυτιλίας. Παρεμπιπτόντως, όταν υπολογίζουμε το χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ, ας έχουμε επιπροσθέτως κατά νου, ότι το υπάρχουν και οι υποχρεώσεις των Τραπεζών και των νοικοκυριών, ως χρέη της οικονομίας. Ιδιωτικό και Δημόσιο χρέος, είναι ένα εκρηκτικό μείγμα. Αν τα βάλουμε μαζί, είναι πάνω από 3 φορές από όσα παράγουμε.
Επειδή όμως, σε αυτό υπάρχουν άλλοι που έχουν τα πρωτεία, δείτε το παρακάτω, από τους Bridgewater Associates.
Ο διακεκομμένος κύκλος είναι το ΑΕΠ της κάθε χώρας. Ο μπλε σκούρος κύκλος είναι οι ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΕΣ υποχρεώσεις των Τραπεζών σε σχέση με το ΑΕΠ της κάθε χώρας. Ο απλός κύκλος, είναι οι ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΕΣ υποχρεώσεις των Τραπεζών σε σχέση με το δημόσιο χρέος κάθε χώρας. Ο αριθμός από κάτω, είναι το leveraging, η μόχλευση των ιδίων κεφαλαίων, πόσες φορές δηλ. οι τράπεζες τζογάρουν τα ίδια κεφάλαια τους, κατά μέσο όρο.
Έτσι, για παράδειγμα, οι Ελβετικές Τράπεζες χρωστούν ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΑ, περίπου 13 φορές περισσότερα, από όσα χρωστά η χώρα τους (1273%), 2,6 φορές περισσότερα από όσα παράγει η χώρα τους (260%), ενώ έχουν τζογάρει κατά 29 φορές τα ίδια κεφάλαια τους στο τραπεζικό - χρηματοπιστωτικό καζίνο.
Θέλετε κάποια καλύτερη απόδειξη για το ότι το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, είναι το μπαλόνι που θα σκάσει μαζί με το σύστημα; Θέλετε κάποια καλύτερη απόδειξη για το τι ακολουθεί;
Δείτε τα αντίστοιχα μεγέθη της Ισλανδίας που χρεοκόπησε, τα οποία είναι ΠΟΛΥ καλύτερα από της Ελβετίας και ονειρευτείτε που βρίσκεται η Ελβετία και τι θα σημάνει ένα Ελβετικό κραχ.
Δείτε τώρα πόσο "ΚΑΛΥΤΕΡΑ" φαίνονται οι ΗΠΑ (που όλοι ξέρετε πλέον, που και πόσο άσχημα είναι), πόσο "καλά" φαίνεται η Ελλάδα (που ελπίζω να έγινε κατανοητό που βρίσκεται το κράτος, οι τράπεζες της και τα νοικοκυριά) και ίσως επιτέλους λυθεί στον καθένα η απορία, γιατί τα πράγματα είναι τόσο άσχημα.
(Διότι κυκλοφορούν στo Ελληνικό Διαδίκτυο κάποιοι που λένε καταστροφολόγους, τρομολάγνους κλπ. τους υποστηρικτές τέτοιων απόψεων. Από αυτό εδώ το Blog οι κρίσεις συνοδεύονται μόνο και πάντα από στοιχεία. Αλλά αυτό είναι το Sentiment, φίλοι. Ακόμα και όταν βλέπεις ότι τα Fundamentals είναι στο χειρότερο επίπεδο δεκαετιών, μην πω αιώνα, παρότι βλέπεις το ντουβάρι, είσαι ακόμα έτοιμος να χτυπήσεις την κεφάλα σου να το σπάσεις, να περάσεις από μέσα. Ειδικά όταν είναι άδεια.)
Η περιελευση της οικουμένης σε αυτήν την οδυνηρή κατάσταση συνιστά κατ' εξακολούθηση έγκλημα εις βάρος της ανθρωπότητας. Οι ευθυνόμενοι, έχουν όνομα, δεν είναι τίποτα απροσδιόριστες εξωκοσμικές οντότητες.
Εντούτοις, ο απελθείς Υπουργός Οικονομικών, θα αισθάνεται όμορφα, όντας 4 φορές προσκεκλημένος της Λέσχης Bildeberg τα τελευταία 5 χρόνια. Ήταν μια κάποια τιμή. Θυσιάστηκε για το έθνος.
Όπως έχει γραφεί στην σχετική ανάρτηση, παρέα του έκανε και η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Παπανδρέου και άλλοι. Ο κ. Παπανδρέου δε, άσχετο, αλλά επίκαιρο, θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα όμορφα, αυτόν τον καιρό, όταν ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, συνεργάζεται αρμονικά με τον Αντιπρόεδρο σύντροφο του σοσιαλιστή Ισραηλινό κ. Ehud Barak, τον σημερινό ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΜΥΝΑΣ (και πρώην πρωθυουργού) της σοσιαλιστικής και φιλάνθρωπης Κυβέρνησης του Ισραήλ, της 53ης Πολιτείας των ΗΠΑ.
Ο συνάδελφος τους κ. Strauss-Kann πάντως, δικηγόρος, οικονομολόγος και Managing Director του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου υποστήριξε προ ημερών στο BBC ότι "οι κοινωνίες θα υποφέρουν το 2009". Προσωπικά νομίζω ότι τούτο θα συμβει κυρίως το 2010)
Όπως όμορφα θα πρέπει να αισθάνονται όλοι οι Προϊστάμενοι των Προμηθειών Οπλικών Συστημάτων στην χώρα μας τα τελευταία 20 χρόνια, ειδικά αν αναλογιστεί κάποιος, ότι ΚΑΝΕΝΑΣ, ουδείς υπουργός από όλους αυτούς δεν ξανασχολήθηκε με την ενεργό πολιτική όταν αποχώρησε από αυτό το υπουργείο. Θα ήταν για λόγους «εθνικής ασφαλείας». Ειδικά οι κκ. Παπαντωνίου και Τσοχατζόπουλος, θα αντιμετώπιζαν έντονο πρόβλημα επιβίωσης, δίχως την βουλευτική τους αποζημίωση
Και στο τέλος, στην άκρη του Ελληνικού μας τούνελ, ο κόκκινος κ. Τσίπρας, μένει μόνος να αντιμάχεται από την οικία του στον Διόνυσο κάθε μεγαλοσυμφέρον.
Το ΚΚΕ, με ρητορική όμοια από την εποχή που το χρέος ήταν μικρό έως τώρα που γέρασε, τουλάχιστον θα έχει να παινεύεται ότι στο ταμείο του δεν υπήρξαν ποτέ ελλείμματα – και ούτε πρόκειται.
Κι αν η πίστη είναι το αποκούμπι, ίσως να μάθατε τι βρέθηκε στην απογραφή στην οικία του Μακαριστού Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη, στο Ψυχικό, του ηγέτη της επί γης Χριστοηθούς Εκκλησίας, κάτοχο του 1/3 της γης στην Ελλάδα (μια ατέλειωτη περιουσία, σύμφωνα με το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, εκδότης Οδυσσέας Τσολογιάννης).
Αν η πίστη είναι το αποκούμπι, δεν είναι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι αυτού του κόσμου,
Είμαστε σε καλά χέρια;
Εϊμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Όπως πάντα.
Δεν βρίσκω τίποτε άλλο, τίποτε καλύτερο για επίλογο, από τους Μοιραίους του Κώστα Βάρναλη:
Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές,
(απάνου εστρίγγλιζε η λατέρνα)
όλη η παραία πίναμε εψές,
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής,
ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Οσο κι ο νους αν τυραννιέται
άσπρην ημέρα δε θυμιέται!
(Ηλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος του άσωτου ουρανού,
ω! της αυγής κροκάτη γάζα
γαρούφαλλα του δειλινού,
λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)
Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος - ίδιο στοιχιό
του άλλου κοντόμερη η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό,
στο Παλαμίδι ο γυιός του Μάζη
κ' η κόρη του γιαβή στο Γκάζι.
-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
-Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
"ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.
Ετσι, στην σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
__________
* Ο "οίκος" S&P υποβάθμισε την πιστοληπτική μας ικανότητα (Sovereign Rating) σε Α-, όσο ήταν και το 1999 προ ΟΝΕ. Κάτω από εκεί, ένα επίπεδο πιο κάτω, η ΕΚΤ δεν μπορεί να μας δανείζει πλέον και επιστρέφουμε στην εποχή του λίθου.
Όμως, ο οίκος αυτός, παρέα με Moody's, Fitch ήταν και είναι βασικοι υπαίτιοι για την κατάσταση του οικονομικού συστήματος, αφού βάφτιζαν (με το αζημίωτο) ως αξιόπιστα "σακιά με πατάτες", δημιουργώντας "ένα τέρας", όπως υπάλληλοι τους ΟΜΟΛΟΓΗΣΑΝ σε ακροαματική διαδικασία και σε αλληλογραφία τους που δημοσιοποίηθηκε, σε Επιτροπή του Κογκρέσου. (οι εκφράσεις δικές τους).
"Ας ελπίσουμε να είμαστε όλοι πλούσιοι ή συνταξιούχοι, μόλις καταρρεύσει αυτός ο χάρτινος πύργος" είχε πει στέλεχος του S & P. Αυτού του "οίκου", ντε, που μας υποβάθμισε εσχάτως.
