Η κρίση της ζωής μας

Είναι εντυπωσιακό πως αυτό το σύστημα που κάποιοι ονομάζουν χάρτινο πύργο κατ' απόδοση του αγγλικου House of Cards και στο οποίο βασίλευε μέχρι πρότινος η εμπιστοσύνη ως μόνο δεκανίκι στο οποίο έστεκε όρθιο - είναι εντυπωσιακό λοιπόν, πως αλλάζει χρώματα και φθίνει. Τόσο γρήγορα που η μεταστροφή από την αισιοδοξία προς την απαισιοδοξία, η μεταστροφή του sentiment είναι σαν ένα ¨κλικ¨ στο χρόνο.

Προ ολίγων μηνών, το πετρέλαιο έπλεε σε τιμές κοντά στα $150. Τότε υποστηριζόταν ότι

α. Η παραγωγή φθίνει, ο ΟΠΕΚ κατά βούληση ανεβοκατεβάζει την παραγωγή. Πρώτον, η παραγωγή βαίνει αυξανόμενη, δεύτερον οι πλην ΟΠΕΚ χώρες έχουν την μερίδα του λέοντος στην παραγωγή και θα συνεχίσουν να την έχουν

β. Το πετρέλαιο τελειώνει, τα αποθέματα στερεύουν. Αντιθέτως, ω! της εκπλήξεως, τα αποθέματα αυξάνονται

γ. Ο κόσμος υπερκαταναλώνει πετρέλαιο, υπερκαταναλώνει ενέργεια. Στην πραγματικότητα, μαθαίνει να την χρησιμοποιεί ΠΟΛΥ καλύτερα

Επίσης δείτε την αύξηση της κατανάλωσης και την προβολή της στο μέλλον


...δείτε και την ποσοστιαία μεταβολή στην κατανάλωση, σχεδόν 10% μεταξύ 2001 - 2007

Τα στοιχεία από The Energy Information Administration.

Αφού λοιπόν τα αποθέματα αυξήθηκαν, η κατανάλωση σημείωσε μικρή άνοδο, αφού και η παραγωγή αυξήθηκε, αφού ο ΟΠΕΚ δεν είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού αλλά απλά σημαντικός εταίρος του ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ, του λοιπού πλανήτη, τότε γιατί οι τιμές του πετρελαίου αυξήθηκαν 300% το 2007-2008; Γιατί πολλαπλασιάστηκαν κατα 800% την τελευταία εξαετία; Γιατί 15πλασιάστηκαν (από $10 στα $147/βαρέλι) τα τελευταία 10 μόλις χρόνια;

Και γιατί μέσα σε 4 μήνες βρέθηκαν να χάνουν το 65% της αξίας τους;

Γιατί, σε κάθε περίπτωση, στον κόσμο αυτό που απαγορεύονται τα μονοπώλια ή η κατάχρηση "δεσπόζουσας θέσης" (όπως ορίζει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο), ανεχόμαστε την ύπαρξη καρτέλ σε ένα από τα πιο βασικά αγαθά; Γιατί το καρτέλ αυτό υποχρώνει τα κράτη να συναλλάσσονται σε δολλάρια; Γιατί οι αγορές του πετρελαίου είναι στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη όταν η μισή παραγωγή είναι στη Μέση Ανατολή (δείτε το 1ο διάγραμμα πάλι);

Μήπως έχει να κάνει ότι η πραγματικότητα με την "πραγματικότητα" είναι άλλο πράγμα;

Σχεδόν ό,τι πλασάρεται ως δικαιολογία ΠΟΤΕ δεν υπήρξε. Δεν είναι θλιβερό;

Δεν θα αναπαράγω τις σχέσεις των εταιρειών πετρελαίου με την κυβέρνηση Bush, αν και αξίζει να πω μόνο ότι η Condoleezza Rice, η ισχυρά κυρία που έκανε εξωτερική πολιτική για την χώρα, ήταν μεγαλοστέλεχος της εταιρείας Chevron για μια 10ετία (απ' όπου μεταπήδησε στο δημόσιο αξίωμα) και μάλιστα η εταιρεία, είχε βαφτίσει το μεγαλύτερο tanker της με το μεγαλόχαρο όνομα της κυρίας.

Αυτή η διαπλοκή που πλέον εξισώνει τα ιδιωτικά συμφέροντα με το κράτος, επισημάνθηκε και στην παράθεση για το lobbying, της 3ης Νοεμβρίου. Money swears...

Αυτή η διαπλοκή ήταν που έφερε καποιες τράπεζες να παίζουν το πλαστικό τους παιχνίδι της πιστωτικής φούσκας με όλη την υδρόγειο. In the name of money. Για λογαριασμό όλων μας.

Η αρχή του τέλους της Μανίας, ίσως τοποθετηθεί το 1999, όταν καταργείται ο Glass-Seagall Act, ο Νόμος που ψηφίστηκε μετά το κραχ και την Μεγάλη Ύφεση του 1929-1933 και ο οποίος έβαζε φραγμούς σε αρκετές δραστηριότητες μεταξύ των οποίων η απαγόρευση σε μια τράπεζα να εμπλέκεται και σε άλλες "επενδυτικές" δραστηριότητες.

Ο νόμος αυτός καταργηθηκε λοιπόν το 1999, επί Clinton, με το νόμο Gramm-Leach-Bliley Act.

Αλλά φευ, πιο πριν οι Τράπεζες έμπρακτα είχαν παρακάμψει το νόμο.

Συγχωνευόμενες πχ με "επενδυτικές εταιρείες" ή δημιουργώντας παραρτήματα στο εξωτερικό, όπου επιτρεπόταν η "διαπλοκή" των λειτουργιών. Πόσοι ξέρουν ότι η Citigroup ήταν παράνομο δημιούργημα το οποίο νομιμοποιήθηκε με αυτόν το νόμο; Οταν η Citibank συγχωνεύθηκε με το Traveller's Group μια ασφαλιστική οντότητα ενώ απαγορευόταν ρητά.

Οι τράπεζες ανέκαθεν ήθελαν να ελέγχουν κάθε οικονομική δραστηριότητα. Από την στιγμή που οι Κεντρικές τράπεζες ανοιγόκλειναν τα φώτα κατά το δοκούν, με αυξομειώσεις επιτοκίων και "νομισματικά μέτρα", κλπ όπως έχουμε ξαναπει, κάποιοι ήθελαν να βασιλεύουν και στο φως και στο σκοτάδι. Πουλώντας χρηματοοικονομικά προϊόντα στις καλές περιόδους και μαζεύοντας καταθέσεις, στις κακές. Έτσι δημιουργήθηκαν οι λεγόμενες Financials.

Kι επειδή τα στοιχεία είναι η αδυναμία μας, ας δούμε κάτι ενδιαφέρον: Πώς πριμοδοτήθηκαν από τον "financial sector", οι πολιτικοί οι οποίοι ψήφισαν υπέρ του νόμου.

Απλά, με τις διπλάσιες χορηγίες, ΕΠΙΣΗΜΩΣ. Φανταστείτε ανεπισήμως...

Όπως φαίνεται στο 1ο πινακάκι τα Yes ήταν σε χρυσό κουταλάκι του γλυκού.

Δεν θα πρεπε να κάνει εντύπωση, όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος Clinton εκθείαζε τότε (εμφανώς βαρυστομαχιασμένος) μετά από ένα δείπνο με τους "corporates" την διαφήμιση και την συνεισφορά της στα έργα των "κυβερνώντων". Ένα βίντεο από το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα του Στ. Κούλογλου, με τίτλο "Αμερικάνικες Εκλογές".

Αυτά τα τέρατα έκτοτε ξέφυγαν εντελώς από κάθε νόρμα και κανόνα, παίζοντας ("μοχλεύοντας") πολλαπλάσια ποσά *40 φορές, 50, 60* από τα ίδια κεφάλαια τους και περισσότερα από όσα ακόμα τους δανείζανε οι άνθρωποι. Η απληστία δεν εχει όρια.

Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, φέτος οι ψηφίσαντες ΝΑΙ στο Αμερικάνικο Bailout των $700 δις - θυμάστε στην αρχή ήταν ΟΧΙ, αλλά σε μια εβδομάδα το σκέφτηκαν ξανά - πήραν κάτι παραπάνω από τα κακά παιδιά. Ένα 50%.

Τι άλλες "ενδείξεις" να χρειάζονται ότι

α. κάποιοι παίζουν παιχνίδια στις πλάτες κάποιων άλλων και όλα τα άλλα που ακούμε και λέμε είναι κουρτίνες του Χυτήρογλου σε χρώμα εμπριμέ

β. νόμοι, κανονισμοί και διατάγματα, είναι για σαϊτες - εδώ βέβαια ο Πρόεδρος Bush είχε πει ότι το Σύνταγμα είναι ένα παλιόχαρτο , τι να ψάχνουμε...

γ. κι εσύ όμως φίλε αναγνώστη θα είσαι ακόμα και μετά από αυτά (και άλλα πόσα;), πεπεισμένος ότι κάτι άλλο συμβαίνει - θα αρκούν περίπου 15 λεπτά τηλεόρασης ή μια γυροβολιά στο περίπτερο της γειτονιάς σου, διαβάζοντας τα "οκτάστηλα" για την "κρίση".

Εγώ λέω, τι άλλες ενδείξεις να χρειάζονται ότι ο πραγματικός φταίχτης είμαι εγώ; Εμείς. "Οι άλλοι". Όχι "αυτοί". Αυτό μόνο αν συνειδητοποιούσαμε. Το δάκτυλο σ' εμάς να το στρέψουμε.

Διότι εδώ η FED αρνείται να πει που έχουν πάει $2 τρις δολλάρια που έχει αμολήσει για να σώσει τους "Αμερικανούς πολίτες". Τα χει δώσει δηλ. στις Τράπεζες. Σε ποιές; Πόσες; Πόσα; Αρνείται και κανείς δεν κουνιέται. Ξέρετε, με $2 τρις δολλάρια στον κόσμο των 6 δις ανθρώπων, που οι μισοί ζουν με $1 την ημέρα, αν τους τα δίναμε θα ζούσαν για 3 χρόνια τσάμπα. Και θα ξέραμε - σίγουρα σας λέω - και που πάνε και τι θα τα κάνουν και πως θα τα ξοδέψουν και ποιοι τα έχουν. Αλλά επειδή δεν μιλάμε για 3 δις ανθρώπους αλλά για καμιά 50-αριά εκλεκτούς παγκόσμια, τότε ας το βουλώσουμε.

Για να δείτε όμως τι είναι το sentiment, τώρα το Bloomberg, ό,τι πιο Mainstream, καταθέτει αγωγή κατά της FED ζητώντας πληροφόρηση.

Θα έρθουν και άλλα τέτοια. Πολλά. Ειδικά όσο ο χρόνος θα περνάει και ο κόσμος θα βλέπει ότι δεν είναι μια απλή "κρίση". Ή μαλλον είναι. Η κρίση της ζωής του. Τα λοιπά θα γίνουν σχεδόν "μόνα τους".

Αυτός ο κόσμος, ο καλός, ο χιλιομπαλωμένος

Σε παύση των οικονομικών παραθέσεων και διαγραμμάτων, μια αναφορά στο νέο Πρόεδρο.

Άνεμο αλλαγής φέρνει ο Obama, διαβάζουμε. Συγκρίνεται ήδη με τον Kennedy.
Δηλαδή και αυτόν θα τον δολοφονήσουν και μετά από 40 χρόνια δεν θα ξέρει κανείς τι έγινε;

Πράγματι στην Αμερική, ο JFK ήταν ο τελευταίος Πρόεδρος.

O Obama; Προς το παρόν αμφιβάλλω.

Αν δει κανείς την παράθεση της 3ης Νοεμβρίου, θα αντιληφθεί τις πηγές της αμφιβολίας.

Και περισσότερο, ας διαβάσει στην παράθεση της 20ης Σεπτεμβρίου τα λόγια του JFK που θα πρέπει να αποτελούν οδηγό και τυφλοσούρτη για το ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ συμβαίνει (και από πότε...)

Εκεί ο Kennedy τελείωνε με τα εξής:

"Ζητώ την βοήθεια σας, στην τεράστια προσπάθεια πληροφόρησης και αφύπνισης του Αμερικανικού λαού.
Είμαι αισιόδοξος πως με την βοήθεια σας, ο άνθρωπος θα γίνει αυτό που γεννήθηκε να είναι.

Ελεύθερος και ανεξάρτητος."

John Kennedy "JFK" - o τελευταίος πραγματικός Πρόεδρος των ΗΠΑ
27.4.1961 ενώπιον της Αμερικανικής Ένωσης Συτακτών

"Συμπτωματικά" ή όχι, ο μεγαλύτερος εν ζωή Βρετανός θεατρικός συγγραφέας, o Harold Pinter, χτυπημένος από την επάρατη νόσο, βραβευόμενος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2005, σε ομιλία του εξ αποστάσεως με τίτλο "Art, Truth and Politics", έκλεινε αναφέροντας:

"Πιστεύω ότι παρά τις τεράστιες αντιξοότητες που υπάρχουν, την απτόητη, απαρέγκλιτη, άγρια διανοητική αποφασιστικότητα, ως πολίτες, έχουμε την κρίσιμη υποχρέωση να οριστεί η πραγματική αλήθεια των ζωών μας και των κοινωνιών μας, μια υποχρέωση που μας βαρύνει όλους.

Είναι στην πραγματικότητα αναγκαστικό.

Εάν μια τέτοια αποφασιστικότητα δεν ενσωματωθεί στο πολιτικό όραμά μας δεν έχουμε καμία ελπίδα αποκατάστασης αυτού που έχει σχεδόν χαθεί – της αξιοπρέπειας του ατόμου.»

Παραθέτω το βίντεο με αποσπάσματα της ομιλίας και υποτιτλισμένο. (ΚΑΙ) Αυτής της Αμερικής, συνεχιστής είναι ο Barrack.

[Όσοι διαβάζετε για πρώτη φορά τα γραφόμενα, ας ξέρετε ότι η πολιτική μου ταυτότητα δεν είναι πουθενά (εγγε)γραμμένη. Δεν ταυτίζεται με τίποτα από όσα υπάρχουν και όσα υπήρξαν. Δεν φοράω ούτε κόκκινα, ούτε μαύρα μαντήλια. Δεν έχω πλαστικό σημαιάκι. Δεν έχω αφίσσες με γενειοφόρους ούτε κάποιον αριθμό μητρώου ή μέλους στο πορτοφόλι. Δεν διαθέτω σύμβολα με αστέρια ή σταυρούς. Η πολιτική μου αλφάβητος, είναι "απλοϊκή".

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα αυτονόητα. Στο άλφα, είναι η Αλήθεια. Τι κρίμα που το πολιτικό σύστημα - πολιτευόμενοι ΚΑΙ αντπολιτευόμενοι - παγκόσμια, αποτυγχάνει από το 1ο κιόλας γράμμα. Λυπάμαι, δεν ακολουθώ. Που να πηγαίναμε και στο Βήτα όπου είναι η Βούληση...]

Καλή - και κριτική - θέαση!

The Wizard(s) of Oz

Έχουμε βασιστεί αρκετά στο επιχείρημα ότι η παρούσα κρίση θα είναι βαθειά, διαρκής και έντονη.

Έχουν δοθεί κατά καιρούς τα στοιχεία που υποστηρίζουν την εκτίμηση αυτή.

Είδαμε και ιστορικά αλλά και πιο πρόσφατα, αρκετά διαγράμματα και πίνακες προς αυτήν την κατεύθυνση, τα οποία καταλήγουν στα εξής συμπεράσματα:

- Οι αγορές ελέγχονται από τις Τράπεζες. Κεντρικές και Ιδιωτικές. Η τοποθέτηση των τραπεζών στις αγορές είναι πολλαπλάσια από τον παραγόμενο πλούτο και συγκρτικά πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε κυβέρνηση ή οντότητα, από την άποψη των κεφαλαίων που διακινούνται. Είναι πολλά τα χρήματα, πάει να πει, ακόμα πιο πολλά όμως τα χρέη. Δεκαπλάσια.

- Το σύστημα αυτό, βασίζεται στην πιστωτική επέκταση. Στην δημιουργία όλο και περισσότερων χρεών. Εκ των πραγμάτων κάποια στιγμή θα καταρρεύσει. Το χρήμα που το υποστηρίζει λειτουργεί ως μέσο πίστης και όχι αξίας. Ουσιαστικά δεν έχει αξία, ενώ η συνεχής υπερπαραγωγή νέου χρήματος, απαξιώνει το ήδη υπάρχον.

- Ως οφειλέτες και τροφοδότες του συστήματος αυτού, πρωτοστατούν τα κράτη και οι καταναλωτές.

- Ο βαθμός της επέκτασης είναι τέτοιος που τα κράτη θα αδυνατούν κάποια στιγμή να (δια)σώσουν τις υδροκέφαλες εταιρείες/επιχειρήσεις και επίσης αρκετά θα βρίσκονται στην δυσχερή θέση να σώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Δηλαδή τους πολίτες τους.

- Ο έλεγχος των συμμετεχόντων σε αυτή την φούσκα είναι ανεπαρκής έως ύποπτος. Ελεγκτές και ελεγχόμενοι σχεδόν παντού διαπλέκονται, ενώ το κράτος ως μεγαλο-οφειλέτης, εχει όλα τα σχετικά προνόμια και δεινά του ρόλου του: έχει την πιο ισχυρή άποψη αλλά ταυτόχρονα η επιβίωση του εξαρτάται από την επιβίωση των ελεγχόμενων. Άρα ο έλεγχος καθίσταται συχνά "διάτρητος" και επίσης το ίδιο το κράτος αναξιόπιστο και αδύναμο.

- Στις πλάτες των απλών ανθρώπων στους οποίους στηρίζεται το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα, ταυτόχρονα πέφτει και το βάρος της επιβίωσης αυτού του σαθρού κατασκευάσματος. Ο κόσμος όμως δεν αντιδρά διότι έμαθε να "ενημερώνεται" και να "κρίνει" μέσα από τα μάτια αυτών που - από το συμφέρον που τους οδηγεί - δεν βλέπουν, δεν ακούν δεν κρίνουν, δεν πράττουν. Δηλαδή των τυφλών, κουφών, άβουλων και κενών πολιτικών και ΜΜΕ.

- Τέλος, η κρίση είναι παγκόσμια. Η οποιαδήποτε προσπάθεια εκμετάλλευσης της τοπικά, οπουδήποτε, είναι στα πλαίσια της ανεπάρκειας, πολιτευομένων και ανιπολιτευομένων. Αυτών που εξουσιάζουν και αυτών που εξουσιάζονται.

Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, είμαστε όλοι συνένοχοι. Είναι μια παραδοχή που πρέπει όλοι να κάνουμε, αν θέλουμε τίμια να δούμε την πραγματικότητα στα μάτια.

Στην Αμερική αυτή την στιγμή, οι Τράπεζες βάσει στοιχείων, έχουν ως αποθέματα στο ενεργητικό τους περί τα $370 δις σε ρευστότητα.

Την ίδια στιγμή εγγράφουν ως "περιουσία" περί τα $9,5 τρις σε δάνεια. Έχουν δανείσει 30 φορές περίπου αυτά που έχουν. Ενώ καταγράφουν "καταθέσεις" περί τα $7 τρις. Ταυτόχρονα έχουν δανειστεί (και χρωστάνει οι ίδιες) περί τα $2,39 τρις. Και το χαρτοφυλάκιο τους σε ακίνητα ανέρχεται στα $3,6 τρις.



Δηλαδή για όσους δεν κατάλαβαν: μου έχεις δώσει 7 ευρώ να στα "φυλάω" με τόκο ως θεματοφύλακας, έχουν μείνει στην τσέπη 40 λεπτά, έχω δανείσει (με χάρτινο αέρα) 9,5 ευρώ και χρωστάω επιπλέον 2,4 ευρώ. "Ευτυχώς" εχω ακίνητα αξίας 3,6 ευρώ. Όμως, λόγω της φούσκας που δημιούργησα, τα δάνεια που "εχω" αρχίζουν και 'σκάνε' και τα χρήματα που τους αντιστοιχούν στο "ενεργητικό" μου, "διαγράφονται".

Τα ακίνητα που κατέχω, απαξιώνοντα ήδη σε ρυθμό 20% από πέρυσι.


Και πρέπει με ό,τι μου μένει να καλύψω καταθέσεις 2οπλάσιες από το πορτοφόλι μου και να εξοφλήσω υποχρεώσεις 10 φορές πάνω. Κοινώς, ΔΕΝ έχω.

Τι κάνω; Η Κεντρική μου τράπεζα με δανείζει σαν τρελή. Σε ρυθμούς ρεκόρ...


Και εκεί που η κατάσταση εξομαλύνεται οι αγορες βρίσκουν πάτους και εκεί που τα πράγματα αγριεύουν, αγριεύουν και οι αγορές. ΤΙ σύμπτωση!

Κάποτε οι Αμερικανοί Τραπεζίτες έλεγαν ότι είναι ντροπή να δανείζεσαι από την FED. Τραπεζική ντροπή (αν υπάρχει τέτοιο οξύμωρο). Κάποτε; πότε;

Τα τελευταία 20 χρόνια ας πούμε. Μέχρι το 2007...


Και προς το παρόν, στην κατηφόρα μου παίρνω μαζί μου και τον μισό κόσμο. Διότι τα εκ χάρτου και αέρος κοπανιστού ομόλογα (IOU's) μου, βρίσκονται τα μισά εις την αλλοδαπήν σε χαρτοφυλάκια "τρίτων" - κατά βάση κρατών που τα θεωρούν "περιουσία":



Διότι, για να γίνω ο ηγέτης τους κάποιος έπρεπε να με δανείσει...Aυτοί δηλαδή! Προσέξτε: Το κράτος, το οποίο μπορεί το ίδιο να τυπώνει και να κυκλοφορεί το χρήμα ΑΤΟΚΑ, παραχωρεί αυτή τη δυνατότητα αλλού και στη συνέχεια δανείζεται το ίδιο με ΤΟΚΟ. Κανείς δεν μιλάει, είναι φυσιολογικό.

Άλλα κράτη, με αναγνωρίζουν ως οικονομικό και παγκόσμιο ηγέτη τους, μεν, αφού πρώτα τα ίδια με δανείζουν για να είμαι παντοδύναμος, δε. Σα να λέμε, δώσε μου το μαστίγιο σου να σε κάνω σκλάβο μου. Κανείς δεν μιλάει, είναι (κι αυτό) φυσιολογικό.

Και τώρα κλαίνε πολλές χήρες στην λεοντή του βασιλέως. Τι θα γίνει αν αύριο τα "βαριά ομόλογα" μου αρχίζουν να καταρρέουν; Aν κάποιοι σταματήσουν να με εμπιστεύονται και αρχίζουν να ξεπουλάνε; Αν , κατά συνέπεια, οι αποδόσεις τους εκτοξευθούν, όπως συνέβη σε πιο ήπιες κρίσεις στο παρελθόν;


Είναι Αμερικανικό το φαινόμενο; ΟΧΙ. Easy - cheap Credit το λένε και όλα τα κράτη κλαίνε.

Ιδού και η Ελλάς:


...και ένα γράφημα δικό μας:

ΤΑ ΠΟΣΑ ΣΕ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ.

Tα ελληνικά ομόλογα, ήδη, ως ένδειξη φόβου και αναξιοπιστίας του ελληνικού κράτους, έχουν σκαρφαλώσει, σε σχέση με το Γερμανικό, κατά 175 μονάδες βάσης. 1,75%.

10% δίνεται στην χώρα μας, πιθανότητα να καταρρεύσει. Το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη, με Ιρλανδία και Ιταλία. Τι φtαιεί; Το δημόσιο χρέος είναι το 2ο μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Σε ποιους χρωστάμε άραγε;

Η πιθανότητα δίνεται από το http://www.markit.com/information/products/cds.html
το οποίο είναι ένας οργανισμός αποτίμησης των CDS. Τόσο καλά.
Μας παίζουν σαν "φαβορί" στο καζίνο τους. Γκανιάν το ζερό, που λένε. Εδώ φυσικά σιωπή. Τα γκάλοπ (τους), οι ειδήσεις (τους) είναι πιο σημαντικά. Δεν είναι άλλωστε αυτά τα στοιχεία ακόμα "επίσημα". Δεν τα ακούσαμε "επίσημα" από έναν πολιτικό ή δημοσιογράφο, "που εμπιστευόμαστε".

Όπως ας πούμε το Bussinessweek


Ήταν 2 Σεπτεμβρίου όταν λέγαμε ότι με βάση τα στοιχεία

"υπάρχει 95% πιθανότητα μία ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ από τις 3 μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου της αμερικάνικης αυτοκινητοβιομηχανίας, η General Motors, η Chrysler και η Ford, να ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ."

Είχε δημοσιευτεί και αυτό το διάγραμμα με την εκτίναξη των CDS τους:



Η GM τα χει βάψει σκούρα. Η εταιρεία General Motors που πάει χέρι - χέρι με την Αμερικάνικη οικονομία κατά τον Bill Gross.

http://www.pimco.com/LeftNav/Featured+Market+Commentary/IO/2006/IO+May+2006.htm

Τα λόγια είναι περιττά ("ανεπισήμως" - προς το παρόν).





___________________________________
υγ. Το Zeitgeist Addendum θα συνοδεύει για λίγο καιρό ακόμη τις παραθέσεις μας.

(download:)
zeitgeist1
zeitgeist2
zeitgeist3
zeitgeist4
zeitgeist5
zeitgeist6
zeitgeist7
zeitgeist8
zeitgeist9

Sentiment by Tradenews - Τέλος η ανοχή στους οίκους

Η παράθεση που ακολουθεί είναι από τον χρήστη FTrader στο Tradenews.

http://www.tradenews.gr/forum/viewtopic.php?p=21651#21651

To Blog την υιοθετεί πλήρως.

Επί χρόνια ολόκληρα-δεκαετίες,μια τράπεζα θεωρούνταν (και θεωρείται και σήμερα) υγιής, όταν οι υποχρεώσεις της ήταν ~10 φορές τα ίδια κεφάλαια της.

Δούλευε δηλαδή με μια μόχλευση 10 φορές τα ίδια κεφάλαια της.

Αν δεν κάνω λάθος και δεν με απατά η μνήμη μου, ο σχετικός νόμος στην Αμερική είχε ψηφιστεί μετά το κραχ του 1929 όταν έγινε και ο διαχωρισμός μεταξύ "παραδοσιακών" τραπεζών και των επενδυτικών-στεγαστικών τραπεζών, το σπάσιμο των Trust.

Αυτό ίσχυε μέχρι και πρόσφατα,τουλάχιστον για την Αμερική και όσον αφορά τις επενδυτικές.

Το 2004 όμως, οι γνωστές 4-5 "αδερφές" επενδυτικές τράπεζες (το αδερφές για τους στενούς δεσμούς που είχαν μεταξύ τους,ανήκαν σχεδόν στα ίδια "πρόσωπα") και πάνω στο πικ της τρέλας-φούσκας στην αγορά κατοικίας,διαμαρτυρηθήκαν και πίεσαν την SEC {τα πιόνια τους},να αλλάξει αυτό το 10% γιατί δεν μπορούσαν να επωφεληθούν από το ”Boom” - είχαν περιορισμένη δυνατότητα συμμετοχής και ανταγωνιστικό μειονέκτημα με τις Ευρωπαϊκές τράπεζες,μιας και δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα υπερβολικά πλεονάζοντα κεφάλαια τους.

Αποτέλεσμα,σε μια συνεδρίαση της πλάκας στις 28 Απριλίου 2004,παραμερίστηκε από την SEC ο κανονισμός του 10% και δόθηκε στις τράπεζες η δυνατότητα να ρυθμίζουν μόνες τους τον κίνδυνο μόχλευσης.Οι τράπεζες φυσικά και το δέχτηκαν (για το καλό όλων μας Very Happy) και άλλαξαν τα CRM {Credit-Risk-Management} μοντέλα τους.

Τις συνέπειες,τις είδαμε τους τελευταίους 12 μήνες και θα τις βρίσκουμε μπροστά μας για καιρό ακόμα*.

Σχετικο:

Απο τα πρακτικα της συνεδριασης. Ωραιος ο τιτλος:

The Day the S.E.C Changed the Game


http://www.nytimes.com/interactive/2008/09/28/business/20080928-SEC-multimedia/index.html?adxnnl=1&adxnnlx=1225918848-kH88YOwIORDSk/deBz3WjA#


Πολυ χαλαρους τους βρισκω.........πολλα χαχα και χουχου


{παρενθεση}.Τον ρόλο τους βέβαια για την κατάρρευση που είδαμε, έπαιξαν και τα λογιστικά πρότυπα.

Για παράδειγμα,ο παππούς μου ο μπακάλης,ήξερε ότι θα γράψει κέρδος μόνο όταν πουλήσει το εμπόρευμα.

Αν δηλαδή είχε αγοράσει ας πούμε σπίρτα προς μια δραχμή,ΜΟΝΟ την μέρα που θα τα πουλούσε προς 10 δραχμές,θα έγραφε στο τεφτέρι του:

Πώληση για 10 δραχμές,αγορά τότε μια δραχμή,κέρδος 9 δραχμές.

Μέχρι την ημέρα της πώλησης,ήταν αναγκασμένος να έχει στο τεφτέρι τα σπίρτα με την τιμή αγοράς τους,μια δραχμή.

Με τα διεθνή πρότυπα όπως IFRS η’ US {gaga} GAAP πρέπει τα κέρδη {πραγματικά η φανταστικά} να εγγράφονται αμέσως.

Αν δηλαδή ο παππούς μου είχε πάρει τα σπίρτα προς μια δραχμή,πρέπει {σύμφωνα με το νόμο} αμέσως να υπολογίσει πόσο αυτά θα μπορούσαν αν αξίζουν.

Εγώ ας πούμε {η όπως και αρκετοί τραπεζίτες} και σαν γενναιόδωρο άτομο που είμαι,τι έκανα από την μέρα που ανέλαβα το μπακάλικο του παππού.

Αμέσως υπολόγισα ότι τα σπίρτα αξίζουν από 100 εκατομμύρια έως 1 δισεκατομμύριο (το κάθε ένα σπίρτο Very Happy}.Το κέρδος {αέρας}, μου το έδινα επί χρόνια σαν Bonus. Cool.

Επειδή όμως ο κόσμος είναι κακός και δυστυχώς υπήρχαν πολλοί συνάνθρωποι μου,οι οποίοι δεν συμφωνούσαν με τις αντιλήψεις μου σχετικά με την τιμή των σπίρτων, δημιούργησα σύνθετα {δομημένα} παράγωγα προϊόντα και τα πούλησα σαν ακίνδυνα σε ανυποψίαστες ασφαλιστικές, συνταξιοδοτικά ταμεία, άλλες τράπεζες, ιδιώτες.

Το κακό όμως είναι ότι κάποια στιγμή,κανένας δεν ήταν πρόθυμος να μου αγοράσει τα AAA+ παράγωγα προϊόντα.Στο κακό κλίμα της αγοράς,ήμουν ξαφνικά αναγκασμένος να πουλήσω τα σπίρτα μου {τα οποία είχα στα βιβλία προς 1 δις το καθένα) για μια δραχμή.Η απώλεια που έγραψα,είναι οι γνωστές διαγραφές των τραπεζών.

Αυτός είναι και ο λόγος που όλες οι τράπεζες χρειάζονται αυτή την εποχή φρέσκο χρήμα {τα εκατοντάδες δις που σπρώχνουν οι κεντρικές τράπεζες), ώστε να μην αναγκαστούν να πουλήσουν και άλλα υπερτιμημένα σπίρτα και διαγράψουν και άλλα.

Έτσι εξηγείται και πως τράπεζες που άξιζαν στα χρηματιστήρια 50 δις δολάρια,κατέρευσαν ξαφνικά και σε μια νύχτα.Μάλλον είχαν υπολογίσει την αξία των σπίρτων τους {η των ακινήτων τους αν θέλετε} παραπάνω και από εμένα.

Και ως συνήθως, στην καταιγίδα,πρώτα πέφτουν τα δέντρα που έχουν μικρές ρίζες {επενδυτικές-στεγαστικές τράπεζες = γιατί δεν έχουν καταθέτες},μετά τα άρρωστα δέντρα {Regional Banks} και μετά οι υπόλοιποι.
{τέλος παρένθεσης}


*Αποτέλεσμα,να δουλεύουν οι τράπεζες με μόχλευση {στην Αμερική} έως και 20-30-40 φορές τα ίδια κεφάλαια τους.

Και αν μέχρι πριν λίγο καιρό νομίζαμε ότι το πρόβλημα το έχουν μόνο οι Αμερικανικές τράπεζες,δείτε το παρακάτω:




Με ίδια κεφάλαια σύμφωνα με τον ισολογισμό του β’ τριμήνου 2008 «μόνο»38,3 δις, έχει για παράδειγμα η Deutsche Bank υποχρεώσεις 2 τρις ευρώ!!!!!!!
= μόχλευση πάνω 50 (!!!!!!!!!) φορες = περίπου το 80% του Γερμανικού Gross National Income.

Η’ η Barclays,τα Liabilities της φτάνουν σχεδόν όσο είναι ολόκληρο το Gross Domestic Product της Αγγλίας.

Δηλαδή,δεν είναι μόνο "too big to fail" αλλά "too big to bailout"!!!!
Αν στραβώσει κάτι για τα καλά,δεν σώνονται με τίποτα και από καμιά κεντρική τράπεζα τους.

Πως θα μπορούσαν να βελτιώσουν αυτή την δυσχερή τους θέση;

Πουλώντας συμμετοχές, αξίες, ακίνητα, ομόλογα, ότι μπορεί να πουληθεί τέλος πάντων και πιάνει λεφτά αυτή την εποχή και για τα επόμενα χρόνια!!!!

Γιατί η διαδικασία της από-μόχλευσης {deleveraging} που έχει ξεκινήσει,θα πάρει χρόνια.

-Επίσης,να ζητήσουν από πιστωτές τους και σε όσους χρωστούν, μια παράταση έως παύση για κάποιο διάστημα.Δύσκολο...

-Επίσης,να μην δώσουν μερίσματα για τα επόμενα χ χρόνια.Όπως και τα υπερβολικά bonus-αμοιβές.

Αυτό,ομολογώ το βλέπω δύσκολο-απίθανο.Κάπου διάβαζα προχτές ότι κάποιες από τις τράπεζες που δέχτηκαν την βοήθεια του Μπεν-Παουλσον, θα χρησιμοποιήσουν μέρος των χρημάτων της FED για να δώσουν μερίσματα.Μυαλό δεν βάζουν;

Και σιγά μην βάλουν.

Πριν ένα χρόνο και 3 μήνες {10 Αυγουστου 2007},σε κάποιο διάλογο με τους συντελεστές του fmvoice είχα γράψει το εξής:


‘’ Η μήπως δεν γνωρίζουν (δεν γνωρίζουμε όλοι μας), την τεράστια φούσκα των παραγώγων και του δανεισμένου χρήματος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια; Υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείτο με τις αγορές και να μην τα γνωρίζει; Το τεράστιο
"Debt"-Inflation που έχει δημιουργηθεί;



Δεν είναι αποκαλυπτικό το παραπάνω διάγραμμα; (Πόσες από τις εξαγορές των τελευταίων ετών έχουν γίνει με πραγματικό χρήμα και πόσες με δανεισμένο;;; )

Επί χρόνια ολόκληρα, τα assets των funds,τα λεγόμενα collaterals χρησιμοποιούνταν για να δανειστούν φρέσκο χρήμα. Αυτό το φρέσκο χρήμα ξανα επενδυόταν αυξάνοντας την αξία των assets. Με αυτή την αύξηση της αξίας των assets μπορούσαν να ξανα δανειστούν ακόμα περισσότερο χρήμα από τις Τράπεζες, δημιουργώντας μια πυραμίδα, η οποία θεωρητικά μπορούσε να διευρυνθεί όλο και περισσότερο. Όσο ανέβαιναν οι τιμές στις αγορές, δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος για αυτό το «κατασκεύασμα». Και αγοράζονταν και ανέβαιναν τα πάντα, από μετοχές-πρώτες ύλες-νομίσματα κ.τ.λ. Μέχρι και περίπου το 2000, ήταν “in” τα κανονικά Mutual funds.

Εδώ και περίπου 5-6 χρόνια αυξανόταν η δημοτικότητα των Hedge Fund, τα οποία σε αντίθεση με τα Mutual Fund μπορούσαν να επενδύσουν «επί πιστώσει». Το volume είναι τεράστιο και από την στιγμή που έγιναν και τα Carry trades πολύ “in” και το επιτοκιακο περιβάλλον ήταν ευνοϊκό, μπορούσε αυτό το κατασκεύασμα να συνεχίσει να αναπτύσσεται σχεδόν ακίνδυνα.

Το κρίσιμο σημείο θα είναι όταν οι πιστωτικές δαπάνες αρχίσουν να υπερβαίνουν την απόδοση των collaterals… να ευχόμαστε όταν σκάσει και αυτή η φούσκα, να σκάσει ομαλά γιατί έχει ξεπεράσει κάθε ιστορικό όριο.

Αλλά δεν μπορώ με τίποτα να δεχτώ ότι π.χ. οι αναλυτές δεν τα γνωρίζουν αυτά.

Σαφώς και τα γνωρίζουν αλλά όσο «λειτουργεί» το παιχνίδι, σιγά μην βγουν και αρχίσουν να προειδοποιούν…

Τότε όπως φαίνεται στο παραπάνω η σχέση Exposure προς Assets ήταν περίπου 2,5 προς σχεδόν 1 με στοιχεία τέλος του 2006.

Είχα την εντύπωση και φαντάζομαι το ίδιο θα πίστευε ο κάθε λογικά σκεπτόμενος, ότι τουλάχιστον αρχές του 2008, κάτι μήνες μετά την έναρξη της κρίσης η σχέση αυτή θα είχε καλυτερέψει.

Αμ δε…..Exposure 2,3 και Assets 0,6 = χειρότερα δηλαδή. Και χωρίς να ληφθούν υπόψη τα μεγάλα σπίτια που κατέρευσαν.

Θα ρωτήσει κάποιος,τι έκαναν με αυτά τα κεφάλαια όλα τα τελευταία χρόνια?
Αγόραζαν σπίρτα……..και δημιουργούσαν «υπέροχα επενδυτικά προϊόντα»,τα μεταπουλούσαν σε ανυποψίαστους αλλά και μεταξύ τους.




Το αποτέλεσμα ήταν:



Που τους οδήγησε αυτό,το ζήσαμε τους τελευταίους μήνες.

David Lereah, πρωην Chief Economist for the National Association of Realtors 2005 και 2006:




Καλό είναι βέβαια να φεύγεις από το party πριν αρχίσει η επίδραση της μπόμπας γιατί μετά……. Very Happy


_______________________

Σημ. ΤhomaS_S Μόλις προχτές καυτηριάζαμε την πολιυική των "Οίκων" με τις "εκθέσεις" και τις "αναλύσεις" τους. Τις συστάσεις και τις τιμές - στόχους. Αντιγράφω το χτεσινό σχόλιο από το tradnews απ'όπου και το διάγραμμα:


Χτες έλεγα για τους οίκους και τις εκθέσεις τους.

Δύο από αυτούς έσπευσαν σε συστάσεις. HSBC και Μorgan Stanley.
Σήμερα έχουμε ένα "πρώτο" -5% στην Αμερικη (όπως άλλωστε προειδοποιούσαν τα διαγράμματα...)

Δείτε ΤΙ μεγάλη επιτυχία στις επενδυτικές αποφάσεις, έχουν οι συστάσεις τους.

Για να μην τα παίρνουμε όλα στην πλάκα, εδώ είτε πρόκειται για καραμπινάτη απάτη και χειραγώγηση είτε για ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ και ΒΛΑΚΕΙΑ. Είναι προφανές από το διάγραμμα του S&P ότι την ημέρα δημοσίευσης των εκθέσεων είχαμε κορύφωση του momentum ή του Trend.

Κάποιοι, πολύ απλά, κάλυπταν τα short τους ή τα long τους ή (ακόμα χειρότερα) έβαζαν κόσμο και κοσμάκη μέσα στις αγορές με συστάσεις κατεύθυνσης, ενώ - στην πραγματικότητα - επίκειτο το τελείως αντίθετο. .


Και αν φυσικοί αυτουργοί είναι αυτοί οι τσαρλατάνοι των αγορών, της τσέπης και της ζωής μας, ηθικοί αυτουργοί ειναι τα ΜΜΕ που πιπιλάνε και προβάλλουν τις "εκθέσεις" των παπαγάλων με "γραβατα και παπιόν".

ΠΛΕΟΝ, το ερώτημα για δαύτους δεν είναι "ΑΝΙΚΑΝΟΣ ή ΒΛΑΞ".

Είναι, "δόλιος ή απλώς, άχρηστος". Επικίνδυνοι σε κάθε περίπτωση.

Ας γίνει επιτέλους κάτι. Εκφράστε την δυσαρέσκεια και την απαρέσκεια σας όπου μπορείτε.

Καλό βράδυ

CDS - Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά τους θαναι

Τα CDS είναι ιδιωτικές συμβάσεις μεταξύ δύο μερών πάνω σ' ένα «στοίχημα» για την πτώχευση, αθέτηση υποχρέωσης ή αναδιάρθρωση του χρέους ενός εκδότη. Πρόκειται για ένα είδος ασφαλιστηρίου συμβολαίου για τα δάνεια. Αν η πιστολήπτρια εταιρεία δεν μπορέσει να κάνει κανονικά τις πληρωμές της, η πιστώτρια τράπεζα θα χάσει χρήματα από το δάνειο, αλλά θα κερδίσει από το CDS. Αν δεν έχει προβλήματα, τότε η τράπεζα θα πρέπει να αποζημιώσει το τρίτο μέρος μειώνοντας τα κέρδη που θα έχει από το δάνειο. ----- Τα CDO είναι μια «δεξαμενή» από δανειακές συμβάσεις που μεταβιβάζονται σε μια νομική οντότητα ειδικού σκοπού (special purpose entity - SPE), η οποία στη συνέχεια εκδίδει τίτλους με διαφορετική προτεραιότητα αποζημίωσης σε περίπτωση δυσκολίας τήρησης των υποχρεώσεων. -----

Κατά συνέπεια αυτοί οι τίτλοι έχουν διαφορετική πιστωτική ποιότητα.

Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου συνέφερε τους κατόχους των υποχρεώσεων μιας εταιρείας (Τράπεζες) να την κλείσουν αντί να τη βοηθήσουν να ορθοποδήσει γιατί είχαν λάβει θέσεις ανοικτών πωλήσεων, που σημαίνει ότι θα κέρδιζαν περισσότερα από την καταστροφή της εταιρείας.*

To παραπάνω γράφτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου.

Από σήμερα ο Depository Trust & Clearing Corporation (DTCC) δημοσιεύει την αξία των CDS που κυκλοφορύν (των περισσότερων, του 90%, λέει).

http://www.dtcc.com/products/derivserv/data/index.php?lpos=home_splash_promo&lid=index.php

Και την υπολογίζει σε $33.6 τρις...

Τώρα, μετά απ' ό,τι έχει προηγηθεί στις αγορές, "θυμήθηκαν" την διαφάνεια...

Ποιοι ηγούνται του "Οργανισμού" - το ΔΣ;

Εκπρόσωποι της JPMorgan Chase,UBS AG,ICAP, Fidelity, Merrill Lynch, Goldman Sachs, Bank of New York, Barclays, Lehman Brothers.

Θαυμάστε τους. Έχει και φωτογραφίες τους σε υψηλή ανάλυση, για εκτύπωση αφίσας, ταπετσαρίας, ή πανό :

http://www.dtcc.com/about/governance/board.php

Ποιοι έχουν τα περισσότερα CDS συμβόλαια (ως εξασφάλιση των "πιστώσεων" τους, άρα μάλλον επισφαλείς) : Τουρκία, Βραζιλία, Ρωσσία και... Merrill Lynch! 3 χώρες και 1 εταιρεία. Δεν διαφέρουν έχουμε ξαναπεί εταιρείες και κράτη...

Μα, μισό λεπτό η Brazil και η Russia δεν είναι μέλη των αναπτυσσόμενων "νέων οικονομιών" του BRIC (Brazil - Russia - India - China) που - και καλά - θα ήταν η νέα ατμομηχανή της οικονομίας μας; Οι 2 από τις 4 είναι οι πιο "επίφοβες";;;

Δηλαδή στα λόγια, να λέμε, χτίζουμε ανώγεια και κατώγεια... Στην πράξη; No comment. Next question please.

Και μιας και ο λόγος για την πιο επίφοβη Merril, που - συμπτωματικά μάλλον - δικαιώθηκαν οι "φόβοι" και έπεσε στην αγκαλιά της Bank of America (κατα Βγενόπουλο, παράδειγμα ακεραιότητας του συστήματος αφου το κράτος τους είπε "βρείτε τα μόνοι σας"): Ο διευθύνων σύμβουλος του Ελεγκτικού Οργανισμού της πιο σκοτεινής αγοράς που τζιράρει ποσά περισσότερα από τα 3/5 του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΕΠ, είναι ο κύριος αυτός:

Στέλεχος και εκπρόσωπος της Merill!
Δηλαδή σε αυτό τον Οργανισμό, οι ελεγχόμενοι είναι και ελεγκτές;

Ναι. Είναι ένας νέος ορισμός της διαφάνειας. Aυτορρύθμιση -Απορρύθμιση - Αντίο.

Τι μπορείς να πεις;

Και κάτι τελευταίο, ως κερασάκι:

Για το έτος 2008 τα CDS λήξεως στο έτος αυτό είναι, λένε, 25.852.

Του χρονου, το 2009 εξαπλασιάζονται.

Το 2010, οχταπλασιάζονται.

Το 2011; δεκαπλασιάζονται.

Το 2012 εικοσαπλασιάζονται!!

Και είναι ακόμα περισσότερα το 2013...

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Ότι τα μεγαλύτερα κεφάλ(α)ια στον κόσμο, θεωρούν τα επόμενα χρόνια μαύρα και άραχλα.

Και μάλιστα ποντάρουν πιο πολύ στην μαυρίλα, όχι για ένα ή 2 χρόνια μετά αλλά μετά από 4 και 5.

Από τώρα. Και λέω "ποντάρουν" διότι δεν πιστεύω ότι κάποιος θεωρεί ότι "ασφαλίζονται".
Αλλά κι αν ασφαλίζονταν η εκτίμηση είναι ίδια...







Μιλάμε για τεράστια ποσά. Για ΤΟ ΒΕΤ. Και κανείς δεν παίρνει χαμπάρι. Κανείς δεν ασχολείται. Ή μάλλον ασχολούνται. Με το αν η JP Morgan μας λέει "Μην είστε short".


Tην στιγμή που αυτοί που πέρυσι (23/10/207) μας έλεγαν ότι το ράλι λήγει το 2009, "δεν υπάρχει λόγος πώλησης μετοχών".



Αυτό είναι το SENTIMENT.

Kαι ΑΥΤΗ είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Στους λίγους μήνες των δημοσιεύσεων μας στην ενότητα "SENTIMENT: Από την πραγματικότητα στα νέα", δεν έχει υπάρξει άλλη φορά που αυτά τα 2 συμπληρώνονται τόσο καλά σε ΜΙΑ δημοσίευση.

Thank you guys.

Ποια Αμερική θέλουμε

Αμερικάνικες εκλογές προ των πυλών και σε αυτές τις περιπτώσεις, τίθενται πάντα γενικότερα ερωτήματα και γεννώνται προβληματισμοί για το τι "μέλλει ή έδει γενέσθαι".

Ποια Αμερική θέλουμε, λοιπόν;

Προ όποιας άποψης ας δούμε ποια Αμερική έχουμε.

Έχουμε την Αμερική του χρήματος στον υπέρτατο πλέον ρόλο.
Money talks ή όπως λέει ο Bob Dylan, money swears.

Έχουμε την Αμερική του ελέγχου, της άρσης ή παράκαμψης των ατομικών δικαιωμάτων, χάριν της "εθνικής ασφάλειας". Patriot Act και λέξεις με 3 γράμματα και σκοτεινά πλοκάμια στην ιδιωτική ζωή, όσο ποτέ. FBI, NSA, CIA.

Με έκνομες μεταγωγές. Με βασανιστήρια (Abu Ghraib - απόρρητη έκθεση Taguba (http://www.globalsecurity.org/intell/library/reports/2004/800-mp-bde.htm) . Με παράνομα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δίκες χωρις "προηγούμενη ακρόαση" ή "δικαίωμα σε συνήγορο". Δίκες σε στρατοδικεία. Με τους περισσότερους κρατούμενους στον κόσμο. Με τους περισσότερους εκτελεσθέντες λόγω θανατικής ποινής, μετά την Κϊνα.

Κλειστοφοβική και αντικοινωνική. Ενάντια σε συνεργασίες, συμφωνίες ή συνθήκες για το περιβάλλον, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την ιατρική έρευνα για τα βλαστικά κύτταρα κλπ κλπ.

Με πολίτες που ενημερώνονται από τα πάλαι ποτέ πανίσχυρα δίκτυα και πλέον συγκεντρωμένα στα χέρια 4 πανίσχυρων μεγιστάνων. Με πληροφορίες ελεγχόμενες. Με τύπο που φιλτράρουν η ξενοφοβία, η τρομολαγνεία και τα εταιρικά συμφέροντα.

Θεοφοβούμενη όσο ποτέ. Η λέξη "God" είναι η πιο συχνά επαναλαμβανόμενη στις ομιλίες του Προέδρου.

Μια Αμερική βιτρίνας με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, με 269 δισεκατομυριούχους και πάνω από 40.000.000 κάτω από το όριο της φτώχειας.



Και το πιο σημαντικό για εμάς όλους: Μια Αμερική έτοιμη να επέμβει παντού, στρατιωτικά, προκειμένου να επιβάλλει τα συμφέροντα της.

Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά και συνοπτικά.

Η Αμερική αυτή επέβαλε στον κόσμο τον όρο «διγλωσσία» (Doublespeak), μια μορφή επικοινωνίας που κατασκευάζεται σκόπιμα για να μεταμφιέσει ή να διαστρεβλώσει την πραγματική σημασία των λεγομένων, με συχνή συνέπεια την “επικοινωνιακή παράκαμψη” (communication bypass). Επέβαλε τη «Νέα Ομιλία» (newspeak). Ο όρος Newspeak συνιστά μέθοδο επικοινωνίας που προσπαθεί να δημιουργήσει μια επιθυμητή πνευματική κατάσταση στον ακροατή (πχ ο όρος Μπους για «Άξονα του Κακού» - axis of evil - παραπέμπει αφενός στον όρο «Δυνάμεις του Άξονα» στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και αφετέρου στο θρησκευτικό κακό, τον Σατανά).

Επέβαλε τον όρο «Διπλή Σκέψη», σύμφωνα με τον οποίο ο ομιλητής λέει πράγματα που σημαίνουν το ακριβώς αντίθετο από αυτά που σκέφτεται.

Η Αμερική αυτή μας πάει Οργουελικά στη "Νέα Εποχή". Οιεκλεγμένοι δημοκρατικά ή μη ηγέτες της (αν πιστέψουμε και το αλήστου μνήμης ρεπορτάζ του Greg Palast στο BBC, στην 2η θητεία Bush), την οδήγησαν εδώ.

http://www.gregpalast.com/

Στο λιγότερο γνωστό Βιβλίο του Πολιτική και Αγγλική Γλώσσα (1946) (http://www.ourcivilisation.com/decline/orwell1.htm), ο Όργουελ επεσήμανε:

«Στην εποχή μας, η πολιτική ομιλία και γραφή είναι κατά ένα μεγάλο μέρος η υπεράσπιση του αστήρικτου. Τα γεγονότα, όπως τη συνέχιση της βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία, οι ρωσικές εκκαθαρίσεις και οι εκτοπίσεις, η ρίψη των ατομικών βομβών στην Ιαπωνία, μπορούν πράγματι να υπερασπιστούν, αλλά μόνο από επιχειρήματα που είναι πάρα πολύ βάναυσα για τους περισσότερους ανθρώπους να τα αντιμετωπίσουν και που δεν συνάδουν με τους φανερούς στόχους των πολιτικών κομμάτων. Κατά συνέπεια η πολιτική γλώσσα πρέπει να αποτελεσθεί κατά ένα μεγάλο μέρος από τον ευφημισμό, να ρωτά και να προκαλεί, να παρεκκλίνει προς την νεφελώδη ασάφεια. Τα ανυπεράσπιστα χωριά που βομβαρδίζονται από τον αέρα, οι κάτοικοι που εκτοπίζονται στην επαρχία, τα βοοειδή που πυροβολούνται, οι καλύβες που πυρπολούνται με τις εμπρηστικές σφαίρες: αυτό καλείται ειρήνευση. Εκατομμύρια αγροτών στερούνται τα αγροκτήμάτα τους και στέλνονται σε κοπιαστική πεζοπορία στους δρόμους χωρίς περισσότερα από αυτά που μπορούν να κουβαλήσουν: αυτό καλείται μεταφορά του πληθυσμού ή διόρθωση των συνόρων. Οι άνθρωποι φυλακίζονται για χρόνια χωρίς δίκη, ή πυροβολούνται στο πίσω μέρος του κρανίου ή στέλνονται να πεθάνουν από σκορβούτο στα αρκτικά στρατόπεδα ξυλείας: αυτό καλείται αποβολή των αναξιόπιστων στοιχείων. Τέτοια φρασεολογία απαιτείται εάν κάποιος θέλει να ονομάσει τα πράγματα χωρίς να ανακαλέσει στην μνήμη τις εικόνες τους.»

- και (http://www.newspeakdictionary.com/ns_frames.html) «ως το κορυφαίο επιχείρημα του ολοκληρωτικού καθεστώτος, η «Νέα Ομιλία», όταν εδραιωθεί, το καθεστώς δεν θα έχει να φοβηθεί τίποτα, αφού οι πολίτες δεν θα μπορούν να επαναστατήσουν για τον λόγο ότι δεν θα μπορούν καν να σκεφτούν κάτι διαφορετικό από αυτά που λέει το καθεστώς, καθώς λέξεις όπως ελευθερία, πολιτικά δικαιώματα, ισότητα είτε δεν θα υπάρχουν, είτε θα χρησιμοποιούνται με τελείως διαφορετικό νόημα».

ΑΥΤΗ η ΑΜΕΡΙΚΗ, βρίσκεται τώρα στον δρόμο ενός έγχρωμου Προέδρου, του Barrack Obama.

Πολλοί λένε ότι η συγκυρία βοηθά στην εκλογή του και η εκλογή του στην αλλαγή.
Αν εκλεγεί.

Πολύ θα 'θελα να το πιστέψω.

Σε μια χώρα που έχει επισημοποιηθεί το Lobbying Spending, η χρηματοδότηση δηλαδή κάποιων αεριτζήδων από εταιρείες, προκειμένου να ασκούν "επιρροή" στην λήψη αποφάσεων.
17.000 ήδη και 70% περισσότεροι απ' ό,τι πριν 10 χρόνια.


Με χορηγίες $140 εκ. στα 2 κόμματα "εξουσίας" (δεν υπάρχουν κι άλλα) και $79000 στις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Ποιοι είναι αλήθεια αυτοί οι λομπίστες; Σύμφωνα με σχετική έρευνα (δεν είναι και δύσκολο) είναι οι λεγόμενοι επαΐοντες της "περιστρεφόμενης θύρας".
Όπως ακριβώς στα πολυκαταστήματα, μια μεγάλη περιστρεφόμενη θύρα, ενώνει τις εταιρείες lobbying και τις εκάστοτε κυβερνητικές και άλλες θέσεις εξουσίας. Στον παρακάτω πίνακα βλέπετε ποιοι επωφελούνται περισσότερο: Πρώτοι και καλύτεροι οι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου. Έπειτα της Βουλής. Των Υπουργείων, κλπ. Εντύπωση ας προκαλέσει το εξής: Εξέχουσα θέση στους επαϊοντες, είναι οι απασχολούμενοι στην Γενική Εισσαγελία και το Νομικό Σύμβουλο του Κράτους. Αντιλαμβάνεστε...



Ο δε Σωτήρας Barrack υποστηρίζεται από τον "απλό κόσμο" και τους ακόλουθους:

Είναι προφανές ότι οι Τράπεζες και οι μεγαλο-εταιρίες πρωτοστατούν. Και κάποια Πανεπιστήμια. Για όσους αυτό ξενίζει, είναι σύνηθες και συμβαίνει και στην άλλη πλευρά.

Σε μια χώρα που οι ίδιοι οι πολίτες της πλέον εισπράττουν την ανέχεια και την απόσταση εχόντων και μη εχόντων (ίδρυμα Gallup)



...με σαφή πλέον την αποστροφή για την θέση της χώρας τους διεθνώς (ίδρυμα Gallup)

...αλλά και με εγγενή ελαττώματα στην διαμόρφωση άποψης και θέσης, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι μόλις πέρυσι, στους θεσμούς μεγαλύτερης εμπιστοσύνης, στους 4 πρώτους είναι ο Στρατός, η Αστυνομία και οι... Τράπεζες.... ενώ στους 4 τελευταίους το Σύστημα Δικαιοσύνης και το Κογκρέσσο (ίδρυμα Gallup).
...και σε μια χώρα που 8 στους 10 πιστεύουν (ελπίζουν) στην ύπαρξη, Θεού, αγγέλων, παραδείσου, διαβόλου και κολάσεως...
...εκτιμώ ότι οι αλλαγές που επιβάλλει πλέον η εποχή μας, δεν θα έρθουν ούτε εκ των άνω ούτε εκ των έσω.

Θα έρθουν από την φυσική πορεία των πραγμάτων που θα δημιουργήσει η ΑΝΑΓΚΗ.

Και που κανείς έως σήμερα δεν έλαβε υπόψη σε αυτό το (Αμερικάνικο) όνειρο.

Καλό βράδυ και... God Bless America.

__________________________________________________